Lumpiang SHANGhai

kung yung user search sa friendster ay pwedeng gamitin para mahanap ang pinaka-user na tao sa mundo na nakilala ko, tiyak, siya ang lalabas. mabuti nga sana kung user friendly eh, kaso plain user lang. wala yung friendly. nakakaumay man ang pagtipa ng salitang yun, hindi ko mapigil. parang walang ibang adjective akong maisip sa ngayon.

alam kong hindi ako dapat magpadala sa galit pero pang ilang ulit na ba nya ginawa ito sa kaibigan ko? may mga panahong hindi ako kumikibo dahil pinapaubaya ko sa kaibigan ko ang desisyon. oo mahal nya. tanga eh. ganun talaga. pero sa puntong ito, panahon na para makialam ako bilang isang kaibigang nakasaksi sa paulit-ulit na hapdi na binigay ng taong ito.

niloko nya ang kaibigan ko. pinaasa. umalis. ngayon, bumalik na para bang walang nangyari. bilang kaibigan, tinanggap namin na para ding walang nangyari. pero siguro abuso ng maituturing kung pati mga obligasyon nya sa tao at sa paligid nya ay ipapataw nya sa kaibigan kong bulag sa pag-ibig.

isang simpleng pasasalamat lang masaya na yun. pero kung insulto pa ng isang taong ni hindi nya kakilala ang matatanggap nya kapalit ng tulong na binibigay nya sayo, mas tama naman sigurong ipagtanggol mo at itaas ang pagkatao. isang hakbang na kahit mangmang alam na gawin. tila natakpan na ng labis na ere yang pagiisip mo kaya naman ganyan ka kamanhid. wag ganun. matuto ka sanang magpahalaga sa taong nagmamahal sayo. lalo na sa totoo kung magmahal. bihira yun makuha sa mundong ito. wag mo sanang sayangin dahil kapag nawala, pagsisisihan mo man ng buong puso, hindi mo na maibabalik ito.

Untitled

after almost a month of hiding and hibernating in Forks, here i am. trying to make a comeback. parang si Pia Moran lang na nag comeback pero wala na ulit. mas maganda atang ihalintulad sa aking pagbabalik ang pagbabalik showbiz ni Lyka Ugarte.

sabado ngayon. matapos kong kumain ay plano ko maglaba. madami na kasi. wala naman akong labandera dahil ako mismo ang labandera sa bahay. masarap kasi tignan ang paikot-ikot na damit sa washing machine. habang patuloy na nagkakabuhol-buhol ang mga damit, halo-halong saloobin ang nalulunod sa aking kaisipan kasama ng Ariel Oxybleach.

sa katanungan ng marami, hindi dahil sa pag-ibig ang dahilan ng aking pansamantalang pananahimik. hindi lang siguro kinaya ng isang diwatang tulad ko ang mga bagay na kailangan gawin sa world ng mga mortal.

limang beses ko pinanood yung Twilight. adik na nga daw ako sabi ni Fjordz. para kasi saakin, the movie showcased how love can intervene into a two different persona. tao sa bampira. lalaki sa lalaki. aso sa pusa. bata sa matanda.

napansin nyo ba yung flag ng pinas dun sa pelikula? naku sige panuorin mo uli. sa cafeteria. nung pinakikilala isa-isa kay Bella ang mga Cullens.

speaking of which, congrats nga pala sa pagkapanalo ni Pacman. iba talaga ang kamao ng pinoy. may lambing sa bawat suntok. saludo ang isangkilongbigas sa iyo Manny!

lubusan ding nakikiramay ang inyong lingkod sa lahat ng naulila ni Marky Cielo. anupaman ang dahilan ng kung anu ang kinamatay ng aktor, ipaubaya na lang natin sa pamilya ang kapayapaan ng kaisipan at wag na sanang intrigahin pa. in ngayon ang turtle neck kaya walang pakelamanan.

ang sarap dumaldal. marami pa akong itatalak. sa ngayon, hayaan mo muna akong magpasalamat sa iyo sa pagunawa at pag tanggap.

mabuhay kayong lahat!

Anik-Anik

september 18th ang hire date ko sa panibagong trabahong pinasok ko dito sa Pilipinas. hindi naging madali para saakin na ipagpaliban ang mga oportunidad sa ibang-bansa. pero ang makasama ang aking pamilya at mga kaibigan ay isa sa pangunahing dahilan kung bakit napa oo ako agad ng tanungin ako kung magtatagal ako dito sa aking tinubuang lupa.

hindi madali para saakin ang mag effort nanaman sa pagbyahe mula bundok ng Cavite hanggang sa kapatagan. may mga oras na hindi na ako sanay kung magkano ba ang pamasahe dahil sa hindi naman talaga ko naglalalabas ng kulungan ko. parati lang ako sa loob kaya naman nagulat ako ng manghingi ng dagdag ang driver dahil kulang daw ang pamasahe na binayad ko.

kakaiba ang pinasukan kong kumpanya at sa sobrang kakaiba nito, hindi kami (empleyado) pwede magkwento ng kahit anong tungkol dito. (hmmm?)

pero hindi ko mapipigilang ikuwento ang mga kakaputok-ugat na bagong katrabaho ko.

wala naman akong matigas na tinapay sa kahit na sino. pinababayaan ko lang ding umarangkada ang mga taong harurot. katwiran ko nga, kung yan ang makakapagpatigas ng titi mo, di go! i can always act stupid in front of a stupid who acts like a genius.

mabuti na lang at maraming mababait na nilalang, naisalba ang pagkabuwiset ng eyeliner ko.

nakakamiss din ang blogging. nakabalik narin ako sa wakas.

sa mga walang sawa na bumisita sa mga panahong nasa fitting room ako at nagbibihis, salamat. maraming maraming salamat.

sa mga nangumusta at natuwa sa bagong look ng aking balur, mabuhay kayo!

sa mga napangitan at hindi masyadong nagandahan, pasensya na po, ito lang ang nakayanan ko.

sa Iyo, salamat sa suporta at pagbibigay inspirasyon. patawad sa mga dadating na kasalanang magagawa ko.

kay Lord, thanks at maganda ang schedule ko :) lakas ko talaga sa Iyo :)

bukas, pramis, may kuwento ako.

Mensahe:

Mga kababayan, paumanhin sa mabagal na pag sagot sa mga kumento ninyo. kasalukuyan akong lumalaklak ng Advil para sa sakit ng ulo. naloloka na ko sa pagbibihis na ito. hindi ko akalaing ganito. nasanay kasi ako sa typewriter at pakialam ko ba sa mga HTML at XML na iyan!

kalurkey.

anyway, sa sandaling matapos ko ang istrukturang ito, marami akong ikukuwento at sasaguting katanungan at kumento.

kay May, Bloom, Yeine, Roland, Roneil, Tentay, Mel Beckham, Fjordz at sa lahat, pramis babalikan ko kayo... :)

muli, paumanhin at salamat sa pagsubaybay at pagsuporta :)

PS.

Fjordz, kelan at saan ang pagdiriwang? pwede ba pumunta? salamat :)


Sumasainyo,

Beatriz Pinzon-Solano
:)