Juan, Handa Ka Ba Sa Hamon?

kung ako ay iyong tatanungin, nais ko parin na dumito saatin. marami parin akong dahilan upang manatili sa ating naghihikaos na bansa.

sa araw araw na inilagi ko sa ibang bansa, wala akong ibang naalala kundi ang ingay ng mga kapitbahay kong chismosa. ang mga huni ng kuliglig sa umaga. ang sigaw ni manong magtataho. ang amoy ng siga ng basura. hindi ko alam pero unti unti kong naalala ang mga dura at dumi ng lipunan. nasabi ko sa sarili ko, masarap din palang maging Pilipino.

kahapon, namimili ako ng damit. nakita ko yung pamosong t-shirt na may araw at bituin kagaya ng nasa bandila natin. pati na yung kulay dilaw at may mukha ni Ninoy. napaisip ako. sa halagang apatnaraang piso, binibili ba ito ng mga pinoy para ipahayag ang kanilang pagiging nasyonalismo?

tinanong ko ang sarili ko bago ko tanungin ang kaibigan ko kung bibili ba ako. sabi niya, wag daw. sa hindi ko alam na rason, hindi ko rin binili. alam ko kung ano ang dahilan ng kaibigan ko, kung bakit ayaw niya ipabili saakin. ngunit ang dahilan ko naman para sa sarili ko ay mas nakapukaw sa akin. hindi ko kailangan magbayad ng apatnaraang piso para sa panlabas na pagpapakita ng pagiging nasyonalismo. alam kong ang mga nagsusuot nuon, karamihan man o hindi, pang porma lang. front. nakikiuso.

mas masarap isiping libre lang ang pagiging makabayan. simpleng pag gawa lang ng tama at pag iisip ng mabuti sa kapwa, ayos na.

kaya nga siguro mga bayani ang nakatatak sa pera natin. para maipaalala saatin sa araw-araw na hindi natin dapat kalimutan ang mga sinimulan ng mga taong ito para sa bansa natin. na wag nating sayangin ang mga pinagpaguran at binuwis nila para matamasa natin ang kalayaang diadanas natin ngayon. na kahit saang lugar tayo magpunta, dala natin ang dugo ng pinoy na patuloy na magpapakilala sa buong mundo.

ikaw? ano ang nagawa mo para sa bansa natin ngayong araw na ito?

Juan, Pwedeng Magtanong?

sa mga nagdaang panahon, naisip ko ang mga bagay sa ating bansa, palaging delayed.

ang tren, delayed.
ang resulta ng botohan, delayed.
yung kapitbahay naming si Kasandra, delayed.
yung pagbubukas ng NAIA terminal 3, delayed.
mga pulis, delayed.
yung reply ng crush ko sa text ko, delayed.
yung IISA PA LAMANG, delayed.

ang nakakalungkot lang, minsan kailangan pang may masaktan o magwala upang magkaroon ng pag-usad at pag aksyon ang mga kinauukulan.

sanay na ako sa kalakaran dito sa mundo. partikiular na sa Pilipinas. kung susuriin, lahat lahat ng Pilipinong humihinga sa bawat minuto, nais magreklamo. nais ng pagbabago. nais ng pag asenso.

pero walang may gustong kumilos.

tulad ninyo, ganun din ako. nakakapagod din kasi ang ipagpatuloy ang isang bagay na ikaw lang ang naniniwalang magkakaroon ng pagbabago. wala kang katulong sa pagtuklas at pag gawa ng isang natatanging aksyon para sa ikababago at ikalalago ng ating sinilangang rehiyon.

hindi kita masisisi kung umiihi ka parin sa pader.
hindi kita masisisi kung nagtatapon ka parin ng tae mo sa ilog pasig.
hindi kita masisisi kung bakit panghoholdap parin ang paburito mong gawin.
hindi kita masisisi kung kotong parin ang sagot sa kumakalam na tiyan.

minsan naisip ko na ang pagbabago. sumubok akong gumawa ng tama at namuhay ng patas. pero ang masaklap, nililibak ang mga pumipila ng maayos. inuunahan ang sumusunod sa batas trapiko. nasisingitan ang dumadaan sa tamang proseso.

ngayon, ang tanong ko, ang bansa ba natin ang talagang wala ng pagasa o tayong mismong mga Pilipino?

Limang Daang Piso

"the filipino is worth dying for"

-Ninoy

huwag nating kalimutan ang diwa ng EDSA1.

MAGKAISA.
PARA SA IKAUUNLAD NG BANSANG PILIPINAS.

huwag nating hayaang bumaba ang pagtingin sa bayaning nakalarawan sa salaping ito.

gaya ng pagbaba ng halaga ng Limang Daang Piso.