Kagulo

ang hirap ipakita ang tunay na nararamdaman sa harap ng lalaking iyong pinakamamahal. lalo na kung wala siyang kaalam-alam sa iyong damdamin at para sa kanya, isa ka lang ordinaryong kapwa. okay lang na nandyan sa paligid, mas okay kahit wala.

ang sakit.

oo kasi naman sa tuwing kakausapin niya ako, kahit na ano pa ang ginagawa ko, at kahit sino pa ang kausap ko, iiwan ko para lang makipag kuwentuhan lang sa kanya. para lang maialay ko ang bawat oras ko at panahon sa kanya. kahit na wala naman siyang ibang sasabihin kundi simpleng linya lamang.

nakakaasar.

napaka unpredictable ng mga lalaking yan. oo alam ko na insensitive sila, pero sana naman kahit isang himaymay ng laman nila, makaramdam na nababaliwala ka na. nakakatuwa na makita na nakikipag usap at nakikipagkuwentuhan siya sa iba. pero may halong kirot. may lungkot. may paghihintay.

ouch.

may mga feelingero naman. kunwari ayos lang. okay lang. mabiro mo minsan, lumalaki na ang ulo. akala mo na kung sino. ang akala ko pa naman, mabait. medyo lang pala.

you and your over-bloated-ego!

minsang magkakasama kami, may bagay akong nagawa na hindi naman bigdeal. pinansin nya ako at pinagsabihan na akala mo ba ay bata akong paslit na wala ng nagawang tama sa bahay kundi ang manggulo at manira. natural naman na hindi ako umimik. napansin niya rin siguro na ako ay nanahimik, tinanong nya ako kung ako ba raw ay nagalit sa ginawa niyang pagpansin.

natural sasabihin kong, hindi.

napakahirap ipakita ang tunay mong nararamdaman sa espesyal na tao diba? pag pinakita mong nagtatampo ka, sasabihing maarte ka. kung ipapakita mo naman na parang wala lang, pano naman yung damdamin mong nasaling at nasaktan?

deym!

Juan, Pwedeng Magtanong?

sa mga nagdaang panahon, naisip ko ang mga bagay sa ating bansa, palaging delayed.

ang tren, delayed.
ang resulta ng botohan, delayed.
yung kapitbahay naming si Kasandra, delayed.
yung pagbubukas ng NAIA terminal 3, delayed.
mga pulis, delayed.
yung reply ng crush ko sa text ko, delayed.
yung IISA PA LAMANG, delayed.

ang nakakalungkot lang, minsan kailangan pang may masaktan o magwala upang magkaroon ng pag-usad at pag aksyon ang mga kinauukulan.

sanay na ako sa kalakaran dito sa mundo. partikiular na sa Pilipinas. kung susuriin, lahat lahat ng Pilipinong humihinga sa bawat minuto, nais magreklamo. nais ng pagbabago. nais ng pag asenso.

pero walang may gustong kumilos.

tulad ninyo, ganun din ako. nakakapagod din kasi ang ipagpatuloy ang isang bagay na ikaw lang ang naniniwalang magkakaroon ng pagbabago. wala kang katulong sa pagtuklas at pag gawa ng isang natatanging aksyon para sa ikababago at ikalalago ng ating sinilangang rehiyon.

hindi kita masisisi kung umiihi ka parin sa pader.
hindi kita masisisi kung nagtatapon ka parin ng tae mo sa ilog pasig.
hindi kita masisisi kung bakit panghoholdap parin ang paburito mong gawin.
hindi kita masisisi kung kotong parin ang sagot sa kumakalam na tiyan.

minsan naisip ko na ang pagbabago. sumubok akong gumawa ng tama at namuhay ng patas. pero ang masaklap, nililibak ang mga pumipila ng maayos. inuunahan ang sumusunod sa batas trapiko. nasisingitan ang dumadaan sa tamang proseso.

ngayon, ang tanong ko, ang bansa ba natin ang talagang wala ng pagasa o tayong mismong mga Pilipino?

Kilig

eto nanaman. sinabi ko sa sarili ko dati na i hate this kind of feeling. na tipong hindi ko na pababayaan ang highschool type of kilig na ito saakin. ayoko ng mga awkward moments, simpleng biro, mga hidden glances at kung anu anu pa. ayoko. ayoko.

pero ano ang magagawa ko. sabi nga ng hypothalamus ko, umiibig nanaman ako. ang nakakaloka pa, sa edad kong nubenta'y-singko, etchos eh para nanaman akong mag-aaral sa mataas na paaralan ng pintong gubat. in short-- KILIG TO THE BONES!

hindi ko naman akalaing may ganun akong mararamdaman. sa araw araw na pinagsamahan namin, hindi ko naman siya napapansin nuong una. tahimik kasi. literal na lalaki. minsan lang umimik. kapag nagsalita, malalim. minsan nga nagtaka siya nung kinausap ko siya at may dala dala akong maliit na salbabida.

para di ako malunod sa lalim ng pagkatao mo,
--Myk2ts (malandi)

ngayon pinagagalitan ko nanaman ang sarili ko. pilit ko kinocompose ang aking mga kilos. dapat finess, dapat di masyadong madaldal, and everything. punyeta, kilala nyo ako, hindi ako ganon!

pero dahil sa mga ganitong pagkakataon na lalapitan nya ako, at tatabi siya saakin, parang may sudden changes sa boses ko, sa sikmura ko, sa lahat. nag tatransform ba ako?

mabiro akong tao, at sa tuwing magsasalita ako, hindi ko alam kung bakit tumatawa ang mga tao. pero sa tuwing lilingon ang mga pares ng mata ko. tahimik lang siya. minsan napapangiti. hanggang dun lang.

sabi ko sa sarili ko, mapapahalakhak ko ito. at nagawa ko nga. tagumpay.

pero ang kanyang "normal" na pakikitungo ang parang punyal na tumuturok sa mga maseselang parte ng aking puso. parang karayom sa makinang unti unting lumalabas pasok saaking puso. masakit. sabi ko: arouch!

kaya naman ang tendency ko minsan, mag inarte. mag pa-sweet. mag feeling balingkinitan. hindi ko siya babatiin hangga't di nya ako binabati. hindi ko siya kakausapin unless he talks to me. in short, INARTE.

medyo gumana. lumalapit. nagsisimula ng usapan. nagbibiro na ren. hanggang nagkayayaan. kung saan?

abangan.

Laws Of Attraction

the drill started right after the first break. i was picked by my colleague to be the next speaker. reluctant as i am, i went on and waited for my forbidden question.

i was asked about my views on the law of attraction. opposite attracts. enough said. but something in me wants to spill the beans. since that was a "graded" drill, i blabbered my thoughts on how something/someone can be attracted to something/someone.

i don't like to be scientific. well the least that i know is that, yeah, like what magnets do, opposite attracts. but if that is so, why there are people (like me) getting attracted with the same gender? isn't it true that if the same pole of two magnets gets near to each other, they repel?

questions like this is really mind boggling. other people tend to find it easy but not me. i have to admit that i need time to think about my stand on this issue. but in a 2-minute-free-speech drill, what can i say?