Tanong Ng Tanga

natatandaan mo pa ba yung istorya ko tungkol sa sportsfest?

magaling.

ngayon naman tulungan nyo ko.

niyaya nya kasi ako kanina. inuman daw. tutal off ko at naka leave siya.

"oo. sige ba, mamaya? yun lang pala eh"

hindi ako puwede. linggo de peligro na kasi. tapos may lakad pa kami ni mama. pwedeng next time na lang?

"wala kang lakad. at may pera ka pa! wag kang umarte. hindi ka diwata!"

nakakahiya naman kasi nga limited yung inuman natin, maganda pag engrande, yung di bitin. tapos yun... siguro next week promise...

alam kong meron siyang problema ngayon. problema sa pamilya ata. kelangan nya ng makakausap. mapaghihingahan.

part of me wants to go. be with him in his lowest point of existence.

pero alam kong hindi puwede dahil sasaktan ko lang ang sarili ko.
bibigyan ko lang ng dahilan ang kinakatakutan ko.

alam kong pwede akong uminom.
pwede akong magpakalasing.
pwede akong tumawa at umiyak ng kasabay niya.

pero ayokong gawin ang bagay na sa huli, ako ang masasaktan.

at hindi siya ang may kasalanan kung hindi ako.

ngayon, pwede bang magtanong?

tama ba o mali ang pagtanggi ko?

Sportsfest

"pumunta ka na kasi, sige na,para naman nagkakausap tayo sa labas ng office, palagi nalang tayong dito naguusap eh" sabi ni Enzo.

hindi ko alam kung ano ang sasabihin. pilit ko nalang inginiti ang aking labi. ramdam ko ang biglang pagsulak ng dugo saaking mukha, pero hindi ko inalis ang aking mga mata sa kanyang maamong mukha.

"Sige na, alas dos pa naman yung opening. Kung gusto mo, matulog ka muna at tsaka ka sumunod" pangungulit parin ni Enzo.

"Bakit hindi mo nalang kaya ako ayaing mag-date?" ganting biro ko. sabay hawak sa kanyang braso. hindi ko binago ang tono na parang nagbibiro lamang sa isang malapit na kaibigan. alam kong walang dapat makahalata na nanginginig na ako sa kaba at nanlalamig na ang aking talampakan.

"Sus, sige na, madaming events. may sack race, tug of war, bowling, badminton at kung ano-ano pa, tara na kasi"

hindi ko na siya sinagot, tumalikod na lang akong nangingiti at nagpaalam kunwari sa hangin na kailangan ko na bumalik sa trabaho. hindi puwedeng madala ako ng mga ganung hirit ni Enzo. kailangan ko ipakita na hindi ako mapipilit kahit sa maliit na bagay na tulad ng pagyayaya na sumama sa isang events sa opisina. dalagang pilipina ata ako. oo. ayoko namang maging kaladkarin sa paningin niya. ilusyon na nga lang, magpapaka easy pa ko?

hindi ko alam na nasalikod ko na pala siya. nangungulit parin. putres, hindi ako magkanda tuto at umupo pa sa lamesa ko.

"Bakit naka-formal ka ata ngayon" tanong ko. halatang namumula ako, pero huli na para itago.

"Interview eh" sagot niya.

"Wow! galing! goodluck ha? alam ko namang ginalingan mo eh" puri ko.

"Binabago mo naman ang usapan eh"

nabuko na ako. hindi na ko makatingin ng derecho. nag kakanda nginig na ako at kung bakit ba ngayon ko pa nakalimutan ang password ko.

alam kong katangahan. sa isang araw, mahigit sa isang beses ko ginagamit ang password ko. nakakainis at lalo pang nangulit etong si Enzo.

"Sige, tetext nalang kita pag makakapunta ako" sabi ko.

alam kong huli na ko. malakas ang boses ko at alam kong narinig niya ang sinabi ko. hindi ko alam pero hindi ko nagustuhan ang sinabi ko. parang lumalabas tuloy na ako ang naghahabol.

"Pano mo ko itetext eh hindi mo naman alam ang number ko?" sabi ni Enzo. nakatitig na akala mo nanghahamon.

Hindi na ako nakasagot.

On Reality

harsh.

that's how i see it. no matter how much i wanted to be happy for myself, i simply can't. fuck those songs. damn those lines. i still can't move on.

i keep on blaming other people for my own misery. i put the blame on them for making me feel this way. i whine. i cry.

don't you think it's about time for me to give up and move along?

i have to live. i have to breathe. i have to be me.

Bading Ba Si?

kung halimbawang pumatol siya sa bading?

That was the question my friend asked me one Saturday shift. While I am damn tired taking irate calls and occasional naps, I tried to think about it and made my neurons boggle.

Para saakin, gender is not a limited word. Maraming puwedeng ikahulugan ang kasarian ng isang tao. Pwedeng classified ang isang tao bilang lalaki o babae base at ayon sa kanyang pisikal na itsura, boses, haba ng buhok, laki ng dibdib, at kung anu ano pang pwedeng magdescribe sa pagkakaiba ng dalawang kasarian.

Pwedeng classified ang isang lalaki at babae bilang bakla o tomboy kung ang nasabing pisikal na kasarian ay salungat sa kanyang damdamin. Kung ang isang klase ng kasarian ay attracted sa katulad na kasarian.

i've asked different people about this. babae, lalaki, bakla, tomboy, lahat. syempre limited sa mga taong available sa oras na yon.

lalaki

oo naman. bakit ka pumatol? kung sa pera, malabo yun. kung mahal mo talaga ibig sabihin attracted ka, meaning bakla ka na rin kahit na mukha ka pang lalaki dahil pumatol ka sa kapwa mo lalaki.

babae

syempre, kasi meron namang baabe, bakit sa kapwa mo lalaki ka papatol at ganun din sa girls. basta same sex, mapa anupamang reason, basta pumatol, yun na yun.

bakla/tomboy

hindi. hindi ganun yun. basta.

sa aking pagiisip at nais kong sundan ang katagang basta, maraming tanong ang dapat hanapan ng kasagutan. sinubukan kong kumbinsihin ang aking sarili bago ang aking mga kausap. bakit nga ba pumatol si Lalaki sa Bading? totoo bang nararamdaman nya sa kapwa nya lalaki ang pagmamahal na nararamdaman nya galing sa babae? oo. pwede. pero kaya ba nya iparamdam ang pagmamahal sa isang bading gaya ng pagmamahal na kaya nyang ibigay sa mga kalahi ni eba?

yan ang malaking katanungan.

ewan ko. malay ko ba. anu nga ba ang dahilan ng mga salita na binibitawan niya?
ano nga ba ang kapalit ng mga halik at paglalambing niya?

CONVERTED ang tawag ko sa kanila. sa mga tipo ng lalaking lalaki talaga. may asawa, gf, o anu pa man. straight na lalaki pero may mga ugnayan sa bakla.

hindi ko masasabing bakla rin sila. maraming dahilan. pwedeng pera, (ouch) thrill, pagrerebelde, o dahil walang pwedeng eba kaya sa eba-ebahan na lang, may mga totoong umiibig dahil naoverwhelm sa pagmamahal na binibigay ni beki kumpara sa nakukuha ke asawa o girlfriend.

kung anu pa man, kagaya nga ng nauna kong salita, it's just a name for a certain type of people. what matters most is the amount of love that a person could offer to someone. babae man o unggoy. bakla man o tomboy.

Yellow

pinakilala siya saakin nung nakaraang biyernes. matagal ko na siyang nakakapalitan ng tingin at hanggang duon lang yun. naiinis ako kapag naririnig ko sa mga kaibigan ko na mabait daw siya.

che!

eh bakit hindi nya ko binabati? lagi kong tanong sa kanila.

alam ko naman na ilusyunada ako para naman mauna siya bumati saakin. ewan ko ba, pakiramdam ko ay balingkinitan at size 23 ang waistline ko.

matangkad yun, maganda ang katawan. pwedeng basketbolista ng Ateneo. mahihiya ang kalibre nila Atkins at Tiu sa itsura nya. bata pa daw, 18. meron na siyang pamilyang sarili. makulit. mabiro. masayahin.

pero lahat ng iyon eh hindi ko maranasan dahil ang lola mo, hanggang sulyap at nakaw-tingin.

ilang beses na akong pabirong pinakikilala sa kanya, siyempre, katulad ng turo sakin ni Miriam Quiambao, deadma lang ako sabay hawi ng aking curly hair.

ayun na nga, nung sbiyernes, pormal kaming naipakilala sa isa't-isa. kamayan, ngitian, konting usapan.

pakshet!

ito na ang simula ng aming lovestory.

kaya naman kanina, excited akong pumasok. alam kong nandun na siya sa malapit sa puwesto ko...

palapit palang ako sa salaming pintuan, ngiti na nya ang kita ko. syempre, ngumiti din ako.

kumaway.

naghintay.

dedma.

pahiya ako. may kaharap at kausap palang iba ang lolo mo.

bukas, iparerebond ko ang pukinginang curly hair ko na ito.!

Monica

im not goin to write anything about myself today. susubukan ko naman isulat at ikuwento sa inyo si Polly.

Polly is my colleague. bubbly. semi-schitzo. happy to be with. she can talk to herself all day long without getting bored. pero hindi siya baliw. approved naman ng National Institution for Mental Health ang pagtatrabaho nya sa opisina kaya ayos lang.

seryoso. hindi naman baliw yung sui Polly. masiyahin lang siya at yun yung way nya of being humorous and funny. sa 2am to 11am shift namin sa araw-araw, kailangan namin magtawanan at kung hindi ay magkakabaliwan na kaming lahat sa opisina.

and i know right?! kung sino ang masayahin yun ang malaki ang dinadalang sama ng loob sa puso. tried and tested. plangakers.

Polly broke up with Lio because he is always taking her for granted. palaging una ang barkada kesa sa kanya. yes, they've been friends for like 5 years now, and the times they are together, Polly knows that Lio is so much inlove with her.

but the big question mark comes when they are not together. it is like as if they dont know each other and Polly grew tired of the set up, kaya kahit mahal nya, she chose to stay out of the relationship and save some for herself. mahirap kung super damaged na sya bago sya umalis kaya habang kaya pa nya, she made her choice.

it's not easy seeing her everyday smiling and laughing knowing whats bugging her. like a facade that she is trying cover her inner feelings. like a mask that she wears everyday to make other people believe that she is fine. and still dandy.

one day, she told me that it isn't easy to exert a lot of effort for your partner. it has to ba balanced. it has to come from both parties so that both of them will know the value of each other.

sabi ko naman, why? why exert effort for someone you love? exerting effort for me means you are struggling. that's why you have to go out of your way to do something you are not happy doing. that shouldnt be the case pagdating sa pag-ibig. it has to be effortless. the amount of feelings you show must be coming from within without any effort.

tingin mo? tama ba yung sinabi ko kay Polly?

tingin ko tama naman kasi pagtapos ko magsalita, kumanta na siya ng...

"apple bottom jeans, boots with a fur.."

Library

ako nga rin ay naguguluhan. ang alam ko ay pwede kang maging ikaw dahil ikaw ay ikaw.

sa kahit saan pa mang lugar, malaya dapat natin pinakikita ang kung sino talaga ang tunay na tayo. mahirap kasi magkunwari. it's hard to pretend as if we are someone whom we are not just to belong.

kaya naman sa bagong opisina namin ay medyo nagkakaroon ng maliit na warlahan dahil sa pagpapakita namin ng aming mga tunay na ugali.

wtf.

ang hindi ko labis maintindihan ay kung bakit kailangan naming maging mala basang sisiw dahil sa mga trainees pa lang kami. saka na lang daw namin ilabas ang aming tunay na kami once we hit production. i mean, hindi naman kami umaastang astigin. kumikilos lang kami ng tama at ng kung ano ang dapat ikilos ng isang empleyado sa isang opisina

wtf. ulit.

i know, as professionals, we should be sensitive enough on how we should act in front of other people. that's given. no further explanations needed. but as a person, i think it's only fair for us to speak. to laugh. to mingle. especially with our friends.

hindi naman kami robot na programmed na magtrabaho lang. meron kaming puso. at emosyon. at bituka.

lalong may utak kami na gumagana. that's why we tend to tackle things while we are on duty.

at hindi yun nagugustuhan ng mga "tenured" people around us.

we've been hearing a lot of negative reactions just because our batch is prominent.

kasalanan ba namin na sikat kami? joke lang.

pero anu ba ang pakelam namin sa mga insecurities nila at bakit dinadaan nila sa pagiging tenured nila ang labanan? na kesyo mga bago lang kami, hindi kami pwedeng umasta nag normal gaya ng asta nila. maingay daw kami. natural lang na may tunog ang bawat salita at tawa namin. sinubukan naming magobserba sa paligid kung talagang maingay nga kami.

at ang sagot ng bayan ay hindi. halos pareho lang ang lakas ng boses naming mga baguhan sa boses ng mga matatan este mga tenured na ahente.

so kung maingay ang tawag nila saamin, at kapantay ng "ingay" namin ang ingay nila, e di sila din maingay?

magulo ba?

i've been working for three years now and in all honesty, i can say na minsan may pagka batang isip pa ako. i should coz i deserve to act like one. but in three years of working in a professional environment, i know the difference of what's being professional and not.

and being tenured in a company won't define an individual's professionalism.

hindi namin kasalanan kung intimidated sila sa batch namin. that's their problem... i just hope that , since they are imposing "professionalism" they should be the one to act like one.

at bakit kailangan namin manahimik kung hindi naman kami maingay?
ano to?

library?

may sign na silence please?

Sleeping Beauty

"naglalakad nanaman akong parang walang pupuntahan. hakbang ng hakbang ang mga paang kinakalyo na sa pag-asang may magkakaroon ng saaki'y magmamahal. umaamot ng munting puwang sa iyong pusong puno ng laman. lumilingon, sumisilay. parang bibeng lumalakad sa iyong harapan. ngumingiti, tumatawa. sadyang pinaririning ang saakiy nakatutuwa. nakasalubong, sumulyap. ngumiti ka at kumaway. ikaw nga ba ay saakin nakatunghay? salamat sa aking konsensya. ako'y kanyang tinuruan"

and why are you sleeping?

--trainer

amputang ina. panaginip nanaman. nakatulog nanaman ako habang nakikipag usap sa mga kano. napapansin kong lately medyo nagiging antukin ata ako. lately nga lang ba? oo na. sige. medyo antukin nga ako. para saakin ang pagtulog ang pinaka masarap na aktibidad sa mundo. libre. nakakaadik. minsan nag iisip ako. sa buhay kong ito, salat na nga ako sa pag-ibig ng isang boylet, pati ba naman sa pagtulog, sawi parin ako? loser.

normal na saakin ang mga lima hanggang anim na oras ng tulog. kaya naman kahit nasa sasakyan ako, wala akong pakialam dahil masandal lang ako, pihado, mananaginip na ako. lumulutang, malambot ang ulap. masarap ang simoy ng kumot na bagong almirol. mabuti na lamang ay nasa tapat lang ng Encantasia ang terminal ng mga walis na aking sinasakyan tuwing uwian. hindi ko problema ang paglampas. wala akong iisiping paparahan sa gitna ng aking malalim na balintataw.

kaya naman tuwing walang ginagawa, natutulog na lang ako. kesa lumabas. maalikabok. mabaho. magastos. samantalang kung matutulog ako, pwede ko pang mapanaginipan ang love story namin ni John Lloyd. pwede ko ring isuot ang costume ni Marian. duon, pwede akong bumirit habang pinapalakpakan ako nila Pops, Regine, Charice at ni Ellen DeGeneres.

ang sarap maghilik. lalo na kung wala akong katabing sasampal sa malaki kong pisngi. yung ibang hindi makatiis, pasimpleng lilikutin ang kama o kaya ako ay bubunguin. plastic. hindi nalang ako basta gisingin at murahin... diba? mas totoo? mas exciting?

buti nalang ang mga kaibigan ko, tahasan manggising. kalabit na bumabaon o kaya tapik na lumalatay. simple. totoo.

pero hindi naman ako destructive matulog. di naman ako nakakasira ng tulog ng may tulog.

kaso nga namumurublema ako ngayon. parang napaka OA na kasi. akala mo ang pagtulog e kasing guwapo ni Piolo. ang hirap hanapin. ang hirap habulin. ang hirap angkinin.

oh sana naman aking hiling, ang pag gawa ng tulog ay wag ipagkait. minsan kasi nakainom na ko ng ilang basong maligamgam na gatas na may melamine wala pa rin. sinubukan ko na ring magbilang ng sheeps. amputa, pati black sheeps ata nabilang ko na wala pa rin. suggestion naman mula saaking magiliw na kaopisina sa kelsenner... "magbilang ka ng bituin"...

kahit naman siguro naka tira ako ng katol, hindi ko susubukang bilangin ang mga bituin habang tirik na tirik ang Araw na galit!