Tweety Yellow

hindi ako mahilig sa mga sapatos na masyadong kumplikado. ayoko ng masikip at lalong ayoko nung mabigat. ayoko rin ng maraming sintas na kailangan mo higpitan at luwagan tuwing gagamitin. maarte diba?

naisipan ko bumili ng Tom's. susyal kasi. etchos. medyo magaan kasi at kumportable. sa layas na katulad ko, ayoko ng kelangan ko pa magdala ng medyas at magbitbit ng kung ano-ano. basta ready to go, ayos, lakad on the go!

syempre, dahil isa ako sa mga taong nakahiligan ang yellow ribbon round the old oak tree, naisip ko na dilaw ang kunin na kulay ng sapatos. baduy? pakelam mo? haha.

isang matiwasay na hapong paikot-ikot ako sa isang prestihiyosong mall sa makati, naisip ko na kumuha na ng sapatos. me lakad kasi ako sa linggo. ipapartner ko sa violet kong shirt at brown na shorts. o diba? kulay kakanin ako?

lapit ako sa mamang may taas na 5'9, payat, naka skinny jeans ng itim, t-shirt na may tatak na Tom's, itim din, at apron. di ko alam kung saang mantika mangagaling ang kinakatakutan nya kaya sya naka apron. uniform siguro. yaaan na natin.

ladies and gentlemen, dito nagsimula ang labanan ni Myk2ts at ng pobreng tindero.

Me: good afternoon!

Him: *smile

Me: *smile back

Him: *kindat

joke lang.

Him: yes sir?

Me: betchina ko yung Tom's na tweety yellow, meron?

Him: ano po?

Me: meron kayong available na yellow?

Him: sa Nothing But Water po meron

ang nabanggit na Nothing But Water ay isang establisyimentong tindahan ng mga swimsuit. skimpy. two piece. meron ding espadrilles. bags at kung anik-anik.

Me: ano?

Him: sa Nothing But Water po meron silang Sanuk, may dilaw po dun.

Sanuk. two points na tong mokong na ito.

Me: hindi naman Sanuk ang gusto ko, Tom's. kaya nga sayo ako nagtatanong eh.

Him: sa Nothing But Water po kasi meron silang mga dilaw na stock ng Sanuk.

gusto ko ng bigwasan tong gagong to. kanya siguro yung Store ng Nothing But Water at may share ata sya sa Sanuk kaya panay ang plugging ni gago.

Me: naririnig mo ba ako?

Him: opo

Me: nakakaintindi ka ng tagalog?

Him: *asar na opo

Me: Tom's na dilaw meron kayo? AT WAG MONG SASABIHING SA NOTHING BUT WATER AKO PUMUNTA DAHIL MAY SANUK NA DILAW DON!

ayun na, nagsilapitan na ang mga gwardiya sibil at AFP. gyera na.

Me: kanina ka pa paulit ulit, simple lang ang tanong ko, meron ba kayo o wala kung ano ano ang sinasabi mo! mali ba ang dinig mo o mahina ba yung boses ko?

Him: e kasi po sabi ng sa Nothi...

Me: SINABI NG WAG MO NA KO ITUTURO SA KINANGINANG NOTHING BUT WATER NA YAN AT PASASABUGIN KO NA TALAGA BAO NG ULO MO EH, KUNG DUN KO GUSTO PUMUNTA E DI SANA DUON NA KO DUMERETCHO AT HINDI NA KO NAKIPAG KULITAN SAYO DITO!

Supervisor na naka puti: Me problema po ba dito?

Me: ikwento mo at napakainit na ng ulo ko sayo!

kinuwento naman nya ng tama at infairness, walang dagdag-bawas.

Supervisor na nakaputi: kasi po sa Nothing But Wat..

Me: okay, anong pangalan mo?

Supervisor na nakaputi: Etchos Garbansos po, bakit po?

Me: itatanong ko sa Nothing But Water kung kilala ka ba nila kasama ng tontong tauhan mo dahil dapat ka nila bigyan ng pabuya sa walang sawa mong pagpupunyagi at pag papakilala sa kanila!

exit.

BV diba?

Aftermath

i smiled at the thought that he still wants me to be there. he asked me to stay and i said i will. after the long conversation over the phone, i saw myself staring at the sky with my eyes wide open. my mind is fluttering with ideas and my heart wants to jump out of my chest. now i know i am happy.

it's been years since i felt the need to smile at someone i like. my previous experience hinders my capacity to appreciate the people around. i stayed out when everyone is inviting me in and i kept screaming while everyone wants me to whisper. i am in pain. and revenge for me isn't enough. i want to kill him with kindness but i am not getting any satisfaction in return. bitterness is in my veins and i am surrounded by hatred. that's how i have been living. but everything changed after i met him.

Josef (not his real name) was sitting beside me that night. i was sleepy and not minding the people around me. i can't remember how we started talking to each other and how his number landed on my list. everything was fast and blurry.

we started as strangers and eventually, we became friends. he shared everything that i could ever imagine. i almost thought of him as someone who is completely open even to a stranger. i never had any conversation like that before. though i am flabbergasted, i am liking the way we are connected. i like the way we find common things we share. i like him.

early this morning, he told me that i should stop being me when i am talking to him. i asked why. he said nothing. i asked again. he laughed. then silence followed. i guess there is something inside as to why he suddenly asked me to be different.

"kasi... konti na lang... konting konti na lang... mahuhulog na ko sayo"

i can't remember how he exactly said the words but i know i heard him right. to assure myself, i asked him again.

"ano ulit yon? hindi kita narinig"

this time it took him longer to say the words. it's like he was trying to prolong my anticipation. part of me was wishing he won't change his mind and think of a different thing to talk about.

"konti na lang, magiging sayo na ako"

i know his current situation. he is committed. and all the more that i know where i should stand and what i should be doing. hearing him say those words, i can't help but to feel happy and scared at the same time. after he said those, silence followed.

i loved to answer him back and tell him how much i love him. how much i wanted to be in his side now and be his partner in life. i wish i could hug him and assure him that i'll be around. i'll watch him sleep. i'll kiss him goodbye and kiss him again when he gets back. i wish i could do things for him.

pathetically, that's all i can do now.

... to wish.

i can't control it. i like this guy and he likes me too. but since the situation is complicated, happiness is not for us now.

it sucks.

it's never easy to do what is right. i know he needs to be away from me so he can focus and rebuild what needs to be fixed between him and his partner. i'll surely miss our kulitan and everything. but i have to be distant since he wants to be okay.

but i failed to ask him why he wants me to stay. why he told me he likes me now more than he likes his partner. why he asked me if i am ready to take him and to be his partner now.

there are lot's of unanswered questions.

to be continued...

Blank

i can't think of what to say today. uhm maybe i am not used to blogging anymore and i lose all the ideas i wish to share. it's been a long time since i wrote something in here and believe me, i do miss sharing thoughts and all the stuff i have. i do feel obligated to all the readers and followers (if i have any) and to all who are just wandering around the net. they might accidentally land on my page and feel the need to see what's inside of me.

i care none about what happened to me in the past months or even years. i happen to be in a limbo full of mud and i can't take myself out. everytime i use the net, i check on this page and whenever i want to start saying or typing something, my mind goes blank. i guess i need to be like Coelho or Maxwell just so i can write things i need to write about.

with what i said earlier, i think i miss having the motivations and inspirations to write. life has been good to me and with that, i'd like to thank the absence of negativities and what not. i am going to check my sanity soon enough so i can deliver good stuff in here.

promise :)

Juan Ang Pangalan Ng Bagyo

nagising ako kagabi at napapalatak dahil sa mga nangaganap na pagtulo ng maliliit na butil ng tubig ulan at may kahalong alikabok mula sa aking kisame. actually sa bubong muna bago sa kisame. naknamputcha, tumutulo ang bubong. este may tagas ata. ewan. nakakainis kasi sanay lang ako sa talsik ng laway ni Efren (boss ko) at nagulat ako sa malamig na tubig na dumadampi sa aking pisngi.

sa lahat ng ayoko ay yung naiistorbo ang tulog ko. para saakin, napaka banal ng pagtulog ng isang tao. ang tanging inirerespeto ko lang kapag ginigising ako ay ang alarm clock at ang nanay ko. alarm clock dahil ito rin ang telepono ko at syempre nanay ko yun' dapat talagang irespeto :)

ngunit ano nga ba ang magagawa ko kung nagising ako ng patak ng ulan sa gabing madilim? may bagyo alam ko ito, at nananalanta ito sa sangkapuluan ng luzon. so kesa sampalin ko bawat patak ng tubig ulan at sigawan ang hangin, nag isip na lang ako ng mabuti.

eleksyon, bills, baranggay captain, RH Bill, Glee, Dreamgirls...

aha, panaginip...

dahan dahan akong pumasok sa Nike store sa High Street. wag kang mag alala at hindi ko rin alam kung bakit sa Nike store at kung bakit sa FBHS ang lokasyon. hindi ko rin alam kung bakit walang background music. siguro dahil nga sa ayaw na maging kumplikado ng panaginip ko para sa iyo.

hinanap ko raw si Jean sa manager, sabi nung manager na babae sa panaginip ko, wala daw, naka leave, then i asked His name, asa isang rack daw, may inaayos, kaya naman nag lakad ako papunta sa rack, nakita ko Siya, alam kong nakita nya rin ako pero patay-malisya sya, panakaw sya sumisilip kung nakaalis na ba ako o kung tinititigan ko parin ba Siya. aba, kahit pala sa panaginip ay iniiwasan ako ni Loko. okay sige, eexit na ko.

pero naisip ko, pati ba naman sa panaginip ko ako ang talo?

pati ba sa mundo na ako ang may control e wala akong magawa?

hindi ata pwedeng ganun...

bumalik ako, at tumalikod, alam ko na tumayo na rin sya at patungo sa direksyon ko, hindi para batiin o habulin ako pero para lalong magtago. pero sorry dahil mas maagap ako. sinalubong ko ang kanyang tingin. tingin na alangan at napipilitang ngumiti. tinignan ko siya sa mata, nginitian ko siya at alam ko na kahit sa panaginip ay nakuha nya ang gusto kong iparating...

hanggang sa tumulo ang tubig ulan saaking pisngi na mula sa kisame.

tumulo rin ang luha sa pisnging tinuluan ng tubig ulan mula sa kisame.

naglandas ang luha at nagsanib ang damdamin.

bumangon na ako at pinilit kumilos.

alam ko na kasabay ng paglisan ng Bagyo ay siyang pag alis ng kapangalan niya sa buhay ko.

Century Adobo

alam mo, marami akong paboritong ulam. lalo na kapag gutom na ako, mas lalong marami akong naiisip na paburito kong ulam. ngayong sabado ng umaga, weekend nga naman, kaya medyo late na gumising ang mga tao sa bahay. at dahil wala kaming katulong (mahal ang magpasuweldo, minsan malakas pa kumain) mas pinili ko mag babad muna at manood ng hindi piniratang DVD's habang nagaalmusal ng tinapay at kape.

lumipas ang mga oras at dalawang porn este pelikula, nakaramdam ako ng gutom at naisip ko na siguradong gutom na rin sila Puput.

*bukas ng freezer, manok, isda, baka, baboy, kalabaw, manok uli, isda, hipon, pugita, paa ng leon, manok.

habang namimili ako at lumalabas ang lamig na usok dala ng yelo sa loob ng freezer, naisipan ko mag adobo. masarap ang adobo. isa ito sa mga pinakasikat na lutuing-bahay dito sa pilipinas. at alam kong matipid dahil wala masyadong rekado at hindi madaling mapanis. minsang nagbaon ako nito nung elementary ako at di ko natanggal sa bag ko ang baunan ko. sa pagdaan ng maraming panahon, lumipas din ang tagsibol. inamag na ang baunan ko ngunit college na ko ng matuklasan ko sa bag ko ang munting baunan na may lamang adobo. fresh. good as new. lasang adobo pa rin at ishinare ko pa sa prof ko. yum!

sa hindi malamang dahilan ngayong hapon ng sabado, habang nag aagaw ang araw at ulap sa kalangitan, umuwing gutom si Maduk. kagagaling lang niya at ng mga alipores nya sa libing ni Mang Katso (sumalangit nawa.) umalis siya bago makapananghali kaya naman nararamdaman ko ang gutom niya.

*katok.pasok.lakad.kuha ng plato.sandok ng kanin.salok ng sabaw.ng hita ng manok.

nabuwisit ata at kung ano ano ang sinabi. tinanong ako kung ano daw ba ang hinalo ko sa niluto kong adobong manok.

mga sangkap:

• manok, pitso, hiniwa at hinugasan.
• bawang, tinadtad.
• suka.
• toyo.
• asin.
• paminta.
• betchin, 2 taktak.

sa pagkakaalam ko, yun lang naman ang sangkap ng aking adobo. niluto ko sa maayos na paraan at tamang temperatura. nakakain naman kami ng maayos ngunit parang sadya yatang iba ang dating ng lasa ng nasabing ulam sa dila ni Maduk.

hindi kaya yung lasa ng adobong niluto ko kanina at yung adobong naimbak ng mahabang panahon sa aking baunan sa bag ay iisa?

"never ever tend to forget your lunchbox inside your bag. you'll never appreciate what's the surprise inside"

Sasali Ako!

Kung sa Tuesday ang Ms. Universe Pageant...

Sa September 1 naman ang...

how? click here.

sasali ka ba? ako? oo, sasali ako. hindi ako saling ketket dito.

Im Over And Done

nakalimutan na kita.
hindi na kita gusto.
hindi ko iniintay ang mga text mo.
o nagaabang ng tawag mo.
ayoko na sa iyo.
wala akong pakialam sa gusto mo.
o sa mga ayaw mo.
hindi ko gusto ang kulay ng suot mo.
ayoko rin ng tabas ng pantalon mo.
wala akong hilig sa mga kantang pinakikinngan mo.
masyadong mababa ang mga ideyolohiya mo sa buhay.
hindi ko pinangararap ang mga pangarap mo sa buhay.
wala akong panahon sa iyo.
pangit ang boses mo.
di ko gusto ang buhok mo.
ang ilong mo.
ang kalaparan mg labi mo.
wala akong gusto sa mga pabangong gamit mo.
baduy ang kulay ng sinturon mo.
maigsi sayo ang barong mo.
nakakasuka ang relos mo.
walang sinabi ang kunsepto mo sa buhay kumpara ng saakin.
hindi mo mararating ang narating ko.
o matitikman ang mga nakain ko.
pupulutin mo at itatago ang mga basura ko.
di mo mararanasan ang mga dinanas ko.
di ka na makapagmamahal ng tulad ko, at


wala ng magmamahal sayo na kagaya ko.


lately, i know it's kinda annoying and i myself can say that im too much of being an emo. i am not good at this and i know i am doing it wrong, so i decided to stop ranting about someone who caused pain and tears and all the sh*t in me.

i've listed those that i want to tell him and i promise, this will be the last time that you will hear me say anything about him.

it's almost a year since, and the days have passed. things are different now and i should take the steps away from my previous path. i have learned a lot and those are the weapons that i'll use for my future battle in love.

kudos to those people who listened, stayed, respected and raised me up on a higher ground. i owe you guys a lot. words are not enough to describe my gratitude and my adulation. you can claim your free macchiatto soon :p

God, i know i have been bad lately, thanks for continously loving me. Your blessings are overwhelming. i love You.

at the end of the day, i know i have to deal with my complexities because i am my very own person.

cheers :D

--Myk2ts

Kantatero.

Simula na ng kanta. Naririnig ko na yung umpisa. Yung intro. Ayoko sana kaso pinakikiramdaman ko yung sarili ko. Malay ko ba, kung gusto talaga makinig ng tenga ko. Baka may maalala yung isip ko. Baka may maisip yung puso ko. Nasa bulsa ko yung iPod. Dun ko madalas ilagay yung gadget kong yun kasi hindi ako nakakatapos ng kanta. Daig ko pa yung mga radio dj’s kasi minsan, kapag narinig ko na yung intro, okay na ko. Kumbaga sa kasabihan, ningas kugon. Kung may pagkakahawig, hindi ko alam.

Narinig ko yung tipa. Yung unang linya. Yung buong kanta.

Naalala ko nung mga panahong, linya lang ng telepono ang pagitan namin.

Kinakanta nya palagi ito saakin. Minsan, hindi ko pa man sinasabi, bigla na lang nya kakantahin. Paborito ko raw kasi. Ganun daw ako kalakas sa kanya. At kung may boses lang ako kagaya ng kanya o ng umawit ng kantang ito, malamang, sa bawat munitong kausap ko siya, kakantahin ko tong kantang ito.

OA syempre. Exaggerated ako masyado sa huli kong sinabi. Malamang mainip at mabuwisit o di kaya mapaos lang ako kung ganun lang ang gagawin ko sa maghapon na kausap ko siya.

May mga bagay kaming pinag uusapan, madalas ay kung saan nagsimula at paano magtatapos ang kanyang araw. Kung ano ang kinain nya, kung anong oras siya nagising at kung sino ang ikalimang taong kinausap nya sa buong araw. Malaya siyang nagkukuwento. Walang humpay na wala naman kuwenta ang ilan, ngunit sa di ko maipaliwanag na dahilan, mataman akong nakikinig at walang kakurap kurap.

Parang isang prof na nagbibigay ng free answer sa finals. Ako yung estudyanteng akala mo ay nababasa ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig. Attentive.

Wala akong pakialam kung ano pa man ang nangyari saakin, kung meron akong ibang dapat gawin, kung sunog na ba ang aking sinaing. Wala, lahat yun ay baliwala.

Kahit si kitty ay di ko na rin napapansin.

May mga gabing kahit mas pinipili ng mata ko matulog, pinakikiusapan ko siyang ipagpaliban ang planong matulog. Mas gusto ko makipag usap sa kanya. Mas gusto ko marinig ang boses nya. Mas gusto ko pakinggan yung kuwento nya kung bakit ayaw nya na nakatayo sa bus sa umaga.

Pinaikot ko ang mundo ko sa kanya. Hindi nya hiningi, pero kusa ko nalang ginawa. Naalala ko, na turo saakin ng nanay ko na magkusa. Yung tipong gagawin ko na dapat yung mga bagay ng hindi na kailangan sabihin pa.

Hindi ko gusto na hindi ako nakatutok sa kanya. Hindi kumpleto ang araw ko pag hindi siya ang inuna ko.

Pagmamahal? Hindi siguro. Hindi ko alam pero wala pa atang salita na naiimbento para ihalintulad ko yung nararamdaman ko para sa kanya.

Nakakapagod? Hindi. Nakangiti kong niyayakap ang hingal ng lahat ng saloobin ng aking puso. Ng aking kabuuan. Ng aking pagkatao.

Masama? Siguro. Kasi miserable ako ng malaman ko na wala naman pala akong halaga sa taong tinuring kong hangin at tubig ng buhay ko.

Wala sa isip nya lahat ng bagay na para saakin ay kulang na lang ay itatak ko sa aking puso.

Kaya ngayon, habang pinakikinggan ko ang kantang ito, naawa ako sa sarili ko.

Random

i kept staring at my screen trying to wish for words to appear. words that i cannot translate. i kept staring at the blinking cursor and tried to count how many times it will blink—idiot.

I speak my mind. A lot of people think I am nonsense. That I am just loud. That I am talkative. Sometimes I care, But most of the time, i don’t give a damn. It’s my way of expressing what’s within me.

I may hear your thoughts and suggestions, but I prefer to create my own ideas. I love God. I look up to people who know how to value God and ethics. I look up to people who know how to take care of themselves and their family. I like mind-boggling questions even if I can’t answer most of them. I like trivial things. I like long walks and long talks, even under the sun or in the pouring rain. I love eating ice cream while I am crying. I like cracking jokes whenever I am surrounded with serious and grumpy people. I like crying over sad love songs. I’m mushy, Sometimes, Cheesy. I love dancing when I’m alone. I like singing even if I’m always off key. I love spending time with my family and friends. I whine at times. I love music. I hate goodbyes. I hate Apathy. I hate prejudice.

I don’t think I have unique kind of personality. I don’t have any extra-ordinary powers or any mind-blowing talents. All I know is that, my Mom raised me well.

Sometimes I’m skeptic, especially when it comes to decision makings. but I don’t take my mistakes as a fault or as an error. I take it as a challenge and an opportunity to learn and to start a new. I know its okay to do crazy things for as long as you know how to handle the consequences after.

I have my fair share of rejections. I used to hate the way I look. I think it’s because of the superficiality of the world. But I am glad I learned how to value myself. Not just my looks, but my totality.

It’s okay to be selfish sometimes for as long as you are not over doing it. It’s okay to put your self first behind everything for as long as you know how to step back twice. I know how to appreciate others for their being and not for how they look.

♥ Mykee

Bagong Sulat: Juance Upon A Time...

naalala ko yung huling entry ko dito sa baba. bulok na ata. maagiw at makalat na. katulad ng mga pangyayaring naganap habang tumatakbo ang panahon at araw sa buhay ko. walang bago, lahat naman ay ordinaryo lang. paulit-ulit.

hindi ako mahilig pumunta sa mga amusement park, at lalong ayoko ng roller coaster. boring, pero hindi ako magbaabyad para pasirkusirkuhin lang ng bakal na yun. nakakatakot. ayoko mahilo at masuka pagbaba ko.

pero kung bakit yung mga bagay na ayaw mo ang palaging nagaabang at naghihintay na mangyari sayo?

isang umaga, nuong nakarang taon, habang nagdadaan ang aking bakas sa blogworld, natalisod ako sa isang forum na pumukaw sa interes ko. (lalim no?) kung ano man ang topic duon, hindi ko na maalala, pero ang natatandaan ko ay palagi akong bumabalik balik duon. hindi na siguro dahil sa kung ano ang usapan, kung hindi sa kung sino ang nakakausap ko.

may estudyante, nagtatrabaho, bata, matanda, pulis, pulitiko, artista (siguro) at magtataho. diverse. maopinyon. malaya ang usapan. walang bleeps. walang cut. walang magbabawal sa kung ano ang gusto mong sabihin.

maraming salita at kuro-kuro ang nabasa ko at naisip, may punto. matalino at pinag-isipan. ganun siguro talaga ang pinoy... (naks)

kaya naman pumukaw saakin ang pangalang patok na tawag sa mga pinoy...

itutuloy...

Sulat Para Sa Aking Puso

ikaw,

una sa lahat, sana ay matanggap mo ang mensaheng ito ng nasa mabuti kang kalagayan. importante ka saakin kaya naman lahat ng bagay na nakakasama sa iyo ay pilit kong iniiwasan. tinalikuran ko na ang ibang masasamang bisyo. kung meron man, inuunti-unti ko na ring pigilan. kung minsan nga, gumigising na ako ng maaga para lang maipasyal ka. mailanghap ka ng sariwang hangin. gumagamit na rin ako ng hagdan. nilalakad ko ang dating isinasakay ko ng sasakyan. binabawasan ko na ang mantika at puro pinakuluan na halos ang aking inuulam. lahat yun, para mapabuti at mapalakas ka. pero alam mo, minsan, kahit na ano pang gawin kong pag-aalaga saiyo, matigas parin ang ulo mo. wala kang sinusunod. minsan nga, kahit alam kong mas mataas ang kinalalagyan ni utak sa iyo, ikaw pa rin ang sinusunod ko. bakit ka ganyan? may nagawa ba ako sayong mali at gustong gusto mo na nasasaktan tayo? matalino ka alam ko. siguro hindi ko lang naiintindihan minsan ang mga desisyon mo, hindi ko lang gusto ang mga taong natitipuhan mo. pero pagdating sa dulo, ikaw parin ang panalo. ako? sunud-sunuran lang ako... ikaw ang masaya, ikaw ang maligaya, pero ako? ako ang nagdadala ng lahat ng bigat. ng lahat ng sakit. ng lahat ng pagdurusa. OA ba ako? siguro. pero ikaw, minsan atribida ka. sabi sa eskuwelahan, mahalaga ka. importante ka. ikaw ang pinakadapat bigyan ng pansin. porke't narinig mo yun, umasta ka naman ng sobra. nagbida-bidahan ka. ang akala ko, pagbomba lang ng dugo saaking katawan ang trabaho mo. aba't akalain mong, minamanduhan mo na ang buhay ko? kung hindi lang kita mahal... may pakiusap sana ako sayo. tama na sana. please? hindi ka pa ba napapagod sa kanya? wala naman siyang kuwenta diba? si mata laging umiiyak dahil sa kanya, si bibig, walang tigil ng kakasabi ng pangalan niya, aba pati si utak nakikisali na! puro siya na rin ang iniisip niya! hindi nya tayo mahal. hindi niya, at ng puso niya alam na may pagtingin ka, o tayo sa kanya. wala kang mapapala kundi simpleng atensiyon lang. simpleng pagturing. simpleng pakikitungo. wala tayong karapatan na magselos. na masaktan. na magalit. na maghanap. kahit humingi nga siguro wala. hindi puwede. dahil wala tayo sa lugar. wala tayong magagawa, kahit magtatalon ka pa tuwing kasama natin siya. di niya yun mabibigyan ng pansin. di rin nya kayang bigyan ng halaga... kahit kailan hindi mo mahahabol ang puso niya, dahil pagbalibaligtarin man natin ang mundo, hindi titibok ang puso niya para saatin, kagaya ng tinitibok-tibok mo dyan para sa kanya.


nagmamahal,

Basag

ang daldal ko talaga. nakakatawa pag naalala ko mga daldal moments ko. nakakaloka minsan. naalala ko nanaman si Rush. kaibigan kong maldita. mabait. makapal ang eyeliner at laging naka bandana. may hikaw sa dila at redhorse ang tinutungga.

hindi siya pirata. maganda siya. malakas uminom. malakas tumawa. laging naka shades. minsan kahit gabi. mahilig sa light blue ng D&G.

isang gabing mahangin at nakakatamad mag log-in, naisip naming lumiban sa trabaho at magkape. ano nga naman ba ang PhP150? isang kape na may yelo o kaya naman ay umuusok. may cream sa ibabaw. may straw. at libreng sandamakmak na tissue. yosi at lighter, upuan at payong. mahangin na daan at maambon na kalangitan, ayos.

emo mode: ON

hindi namin alam kung pano liliyad sa upuan tuwing may bagong dating sa kapihan. baka ba kilala kami o boss pa namin. ng malaunan, di na kami nageffort pa. kiber. bahala na. ganitong malalim na ang usapan at tumutugtog ang malamyos na tinig ni Paolo Nutini?

Myk2ts: bakit ganun no? minsan mahirap maintindihan ang pag ibig. nakakalito kasi lagi akong naguguluhan. parang lagi akong napaglalaruan. nakanamputsa naman. dahil ba saan? ano bang dahilan? sila naman nakikita ko, okay naman. masaya. walang kaproble problema!

Rush: (Pokerface)

Myk2ts: alam ko alam ko, hindi ako dapat mainggit. oo na. mali yun at hindi naman talaga dapat. i know time will come na magiging okay din ako. na makakamove on na ako. pero bakit tuwing nasa 99th step na ko, bigla ko siya maalala? bigla ko siya maririnig? bigla ko madadaanan yung daan na sabay naming nilakaran? bigla ko nanaman maririnig yung kantang paborito niya? bigla ko nanaman makikita yung taong kapangalan niya? bigla nanaman siyang magpapakita sa panaginip ko, sa daydreams ko? sa kisame ng kuwarto ko. at ano? mula sa 99th, back to zero. back at one. back to start. back to back.

Rush: (Hitit ng yosi)

Myk2ts: ayon, back to basics. from the top ulit. as you where. step 1 ulit. kung bakit tuwing pilit mo kinakalimutan ang hinayupak, tsaka nagsasayaw sa harapan mo yung mga bagay na nagpapaalala sa kanya. tsaka mo maamoy yung pabango niya. asar diba? tapos ano? ako si tanga, balik sa dati. sakit nanaman sa dibdib. tapos di nanaman makapakinig ng music. hindi nanaman makapanood ng mushy dvd's papawisan nanaman ang palad ko kapag nasa paligid siya. the more i run away from him, the more he haunts me. tapos hindi naman nya ko mahal. me iba naman siyang gusto. hindi naman kami pwede. ano to? trip lang nya manira ng arteries at veins ng puso ko?

Rush: (Taas ng kilay)

Myk2ts: mabuti na nga lang at may katinuan pa ko. ewan ko nalang, pero alam mo mare, masaya yung ganitong panahon ano? mahangin, maulan, malamig. tapos nasa kuwarto ka lang, gloomy, tapos may sounds. tas maluha luha ka na. tas malamig nga diba? naaalala mo yung nakaraan. yung mga lumipas. yung mga araw na masaya kayo. naalala mo na may...

Rush: May sinaing pala sa baba at nasusunog na ang kalahati ng bahay nyo...

Myk2ts: Che!

basag. basag ang lahat ng ka emohan ko nung gabing yun. di ko na tinapos ang kape ko at tumungga na lang kami ng alak sa katabing resto. sa paglalim ng gabi at pagdami ng bote na nakatabingi, hindi ko alam kung bakit, sa di maipalaiwanag na dahilan ay bigla akong natahimik.

Happiness Is On Sale (Up To 90%)

beauty has a price.

yes. true enough. so as the groceries, tuition, parking fee, even lovelife sometimes. but i guess it depends upon us on how are we going to satisfy our cravings. and how are we going to spend our budget. a simple coin can give me a great laughter, so as a simple thousands of cash. or more... :)

in times of depression, whether it's tropical or emotional, proper channeling of thoughts are needed. sometimes, i know i have to police my own thoughts so i wont end up being grumpy and all. i hate blaming it on the bed because i know, every time i wake up, im on the right side of it. its just that i am getting up on the wrong side.

cash is out of hand these days but that wont stop me and my niece from having fun and finding a good time to goof around. all i need is her, a camera fone, few more drops of gasoline for Lance, and voila!

it's raining hard though that's why she needs to ask me to buy her some ice cream. ironic kid, but just like the old times, i ended up buying and screaming at the back of my mind. yeah, the ice cream was pricey. but the smile on her face was priceless.

i know i don't need to be a bigtimespender just to be fine. right. first because, i don't have the money to spend bigtime. second is, there are lots of things around me that could make me and other people happy. all i need to do is to look around. dig deep. and appreciate.

happy Sunday everyone!

Supot

750 pesos.

naalala ko, ito yung damit na binalik-balikan ko sa Glorietta. palagi ko itong iniikutan. sinukat ko. tinitigan, tapos ibinalik ko na sa rack. tumalikod na ko at pinasok ang aking kamay sa aking bulsa. may mangilan-ngilan ding barya akong nakapa. mga papel. resibo.

papel?

"thanks for helping me out kanina sa class, i owe you one. treat kita minsan"

yun yung mga linyang nakasulat sa maliit at dilaw na sticky note. magulo ang pagkakasulat. parang nagmamadali. mukhang nanginginig ang mga kamay. madiin. pero puno ng sinseridad at pagpapasalamat.

sus. para yun lang. nasabi ko lang naman sa kanya ng palihim habang wala sa ulirat ang Trainer na nagtatanong. nabanggit ko lang naman na salary ang other term for the word emolument. napapahiya na kasi siya. at alam kong ayaw nya yun.

hindi lang yun ang unang beses na naging knight in shining armor ako. hindi naman siya palaging damsel in distress pero nagkakataon na may mga negatrons sa paligid niya. hindi maubos kaya minsan, naisip ko na magvolunteer na maging tagapagtanggol nya. taga tahi ng butones na biglaang natanggal. taga-punas ng kape na tumapon sa damit niya. taga sabi na may ipis sa likuran niya. yung mga yun. mga simpleng ek ek sa buhay na pakiramdam ko e nakakatuwa sa pakiramdam ko na maging tagapagtanggol at tagapag silbi niya.

hindi naman siya tahasang humihingi. kadalasan nga ay palagian na siya ang nagooffer ng kung ano ang meron at kung ano ang kaya nyang ibigay. hindi siya madamot. makapal siya maglagay ng gel sa buhok. at palagi niyang tinitignan ang sintas ng sapatos nya kung nakatali ng maayos.

mga bagay na napapansin ko ng hindi niya alam. hindi niya nahahalata na minsan ay nabilang ko kung ilang beses nya pinagpag ang panyo niya minsang malaglag ito sa sahig. sinubukan kong hiramin at sa kanyang pagkagulat, pinagpag muna ng makailang ulit bago niya inabot saakin.

lumabas ako sa mall. naglakad ng palayo. malalaki ang hakbang na ginawa ko. habang nasa loob ng aking bulsa ang aking mga kamay, pilit ko iniisip kung bagay nga ba saakin yung damit na yun. kung tutuusin, mahal para sa isang simpleng damit. manipis ang tela. malambot. pero maganda sa hubog ng aking katawan, bagay sa okasyong aking dadaluhan. iba ang dating. ibang iba lalo na ng sukatin ko sa fitting room. sa harapan ng salamin, inamin ko na bagay ito saakin. na gusto ko ang damit na yun. na maraming beses ko siyang isusuot.

pero hindi ko maintindihan kung bakit hinubad ko iyon. dahan dahang inayos ang pagkakalukot. maayos na ibinalik sa pagkakasabit.

gustong gusto ko siya dahil sa kabila ng mga ugali niya na nakatutuwa naman, may iba sa kanya na hindi ko kaylanman nakita o hahanapin sa iba.

pero mas pinili ko na iwan ang isang taong alam ko na may patutunguhan.

kagaya ng damit na aking tinalikuran.

sa aking pagbalik, kahit na akin na itong bibilhin... at sana'y mamahalin,

nakasupot na at iba na ang may bitbit.

Singular Individual

life can be oh so unfair. we can't get what we want and sometimes, even those we need, nadedelay. God has His way of giving us the things we deserve. in his own time. we can't give Him deadline and stuff.

i ask myself why i always end up falling in love with the wrong person. or maybe with the wrong gender. siguro kasi dapat sa babae na ko mainlab. hihihi. kaso kahit na isipin ko man, i simply can't. and then the big question will come straight to my face. "bakit yung iba, pwede?"

i will tap myself back to reality, and again, i'll tell myself na bawal ang inggitera.

i don't look good. and that is the factor i am looking at right now on why i am still considered as a "singular individual"

aside from my appearance, there is nothing wrong (i think) with the way i communicate and relate with other people. i've tried different things to prove it right, na kaya kong maging isang kainlab-inlab na nilalang kung mabibigyan ako ng chance. but just like the artista searches around the tv world, audition palang eh bagsak na. reason being? -- hindi mabenta. walang itsura. pangit.

that is why kailangan na mabigyan ng chance maipakita ang tunay na galing. ng tunay na kakayanan magmahal. because we are being judged with the way we look, not for who we are and what we can do.

all we need is a little chance. let us in and know us better.

but i know. i really sound BITTER.

can you blame me? after tons and tons and tons of rejections? rejections from prejudiced individuals who are carrying an over-bloated-ego head and they think that they are the superior type kasi matangos ang ilong nila and may six-pack abs sila.

i've heard that learning to love myself will make me feel better and when i start loving myself, people will start loving me too. tama. but not applicable in some ways. not in all cases.

i don't mean to sound this way. and i am only expressing what i feel. i am not pertaining to any one and i am only speaking for myself.

just because we don't look good doesn't mean we are incapable.

now, can i blame those who pretend just to belong?

i guess, starting now. i can't.

Ang Pakikipagkaibigan ng Isang Kilong Bigas

wala akong kwentang kaibigan.
maingay kasi ako.
madaldal.
yung tipong kukulitin kita ng todo.
wala akong pakialam sa iniisip mo.
basta gusto ko,
kakausapin kita ng tungkol sa kahit ano.
palahingi din ako.
kasi sanay na ako sayo.
makulit din ako.
papatawanin kita kahit seryoso ka.
kahit antok ka.
lalo na kung galit ka.
di man ako sumama sa lakad mo.
"ingat" ang itetext ko sayo.
wala akong pakialam kung tama ka o mali.
basta inaway ka, kaaway ko na rin yun.
madalas man ako magpalibre, ok lang yun,
babayaran ko ren naman diba?
kahit sa anong paraan.
kahit sa pagmamahal.
kaya naman sana.
kung may mali ako.
sabihin mo.
masakit man ito, mas appreciated ko.
kesa pagusapan nyo ko ng nakatalikod.
o kaya paglihiman ng sikreto.
nakangiti man ako.
pero sa totoo, nasasaktan ako.

Primitive

life can be boring when you don't have the gadget to be in the loop. thanks for the undying support of my friends. they keep me updated and they are supportive when i have to be a parasite in the world of texting technology. i admit, i am a text addict. i can't stand an hour without browsing anything in my portable mobile phone. but it's been weeks now. and yes. i am surviving. can't tell how long though. but it makes me realize a lot of things. punctuality is really the best attitude to exude in times like this. and it's hard. right?

i am totally blaming my being cellphoneless individual when i watched the half -blood prince alone. i don't really know the reason behind but i know it's just a part of me being bitter and all.

i miss all, i mean ALL of the people listed in my phonebook. now is the time that i realize how important it is to take time and send a simple message to everyone. i feel like im sooo out of the world na tuloy..

but life has it's way of making things possible and i know, i can make it. with or without a cellphone.

(moving on is easy, i know.. malapit na talaga to... text you all soon)

Rest Well, But Not In Peace, Thieves.

ninakaw ang cellphone ko.

badtrip diba?

kaya naisip ko nalang na ipagdasal ang limang kalalakihan at isang babaeng nagtulong tulong para ako ay lansihin at agawan ng gamit.

mabuti nalang at telepono ko lang ang nakuha.

wala ng iba.

mas masakit kung yung wallet ko. o kung sinaktan nila ako.

kikitain ko den yun.
mapapalitan.

masakit nga lang sa bulsa.
pero atleast hindi ako ang magdudusa.

naniniwala ako na kung saan ka nabubuhay ay doon ka rin mamamatay.

hindi ko gustong isisi sa kahirapan ang nangyari. hindi kahirapan ang ugat ng krimen. maraming mahihirap at minsa'y pati may mga kapansanan ang pinipilit mabuhay ng marangal. magtrabaho at kumita ng tapat. kaya kung kaya nila, mas lalong kaya ng mga magnanakaw.

malalakas at malalaki sila pero hindi nila ginagamit sa tamang paraan.

nakakapagtaka lang kung pano nila napapakain ng galing sa nakaw ang pamilya nila.

NAKAKAAWA.

Bahay, Bahay, Pano Ka Ginawa?

labing isang taon na nakakaraan, hindi ko manlang ninais na matira sa lugar na ito. malamok, maingay dahil sa kuliglig, madilim, maalikabok, mainit, malayo, mabuhangin, ma-ulap, mapuno, matalahib, malubak at kung ano ano pang maiisip mo na hindi mo na dapat pang isipin ng isang labing tatlong taong gulang na tao.

lumaki akong sa siyudad namamalagi. sanay sa daloy ng buhay sa kamaynilaan, bagama't hindi ganun karangya, masasabi kong maayos ang mga lugar at bahay na aming kinalagakan. salamat sa pagpupursige ni inay at hindi namin pinroblema ang karaniwang alalahanin ng bawat pinoy na pamilya: ang maayos na tirahan.

sikat na sikat sa mga patalastas sa telibisyon ang mga nangungunang pulitiko pagdating sa pangangampanya. (hindi ko alam kung pati sa gawa, kung sila ay nangunguna) nakakatuwa isipin na lahat sana ng maralitang kababayan ay maambunan ng grasya ng libreng pabahay mula sa gobyernong ating pinaglilinkuran (bagaman, dapat ay kabaligtaran) upang maginhawahan ang bawat isa. sabi nga nila, di bale ng magdildil ng asin, basta may sariling bahay...

tama nga naman. kaya ako, ngayong nagkabahay, eto, pinalalago at pinaayos.

... hindi pala, talaga palang kailangan na ayusin dahil sa:

• anay
• bukbok
• sirang kisame
• sirang bubong
• sirang wiring ng koryente
• sirang ayos ng bahay
• sira ulo ako
• sira ulo ka rin!

yung huling dalawang bullets ay pawang biro lamang.

kaya naman agad akong humingi ng tulong sa mga kinauukulan, itago natin sa pangalang INAY, nakapag pahanap kami ng isang magaling na arkitekto at whoala! tinibag ang mapayapang tirahan ng mga anay sa aming kabahayan dahil hindi kami tumatanggap ng boarders na mahilig sa kahoy. isa pa, kailangan na talagang ipaayos ang ilang bahagi ng lahat ng bahagi ng bahay... kaya kontik baluktot at higpit ng belt para maisakatuparan ang pagbabago!

narito ang ibang mga larawang nakalap ng inyong imbestigador:

maalikabok at maputik sa ngayon... ipapakita ko ang finish product ng aking kuwento sa susunod na mga panahon.

Father's Day Rants

i don't have the guts to tell some good stuff about my dad. im not the right person to describe him as the best dad or the greatest father ever. he isn't bad, don't get me wrong. it's just that my dad and i are truly apart since the day i knew how the world works. i can't say he abandoned me like the way my mom used to say. he was just not there when times get rough. or should i say when i or we need him the most. i can't blame him for being a good father to his legits. and i don't want to play as the villain by getting their superdad away from them. im too young to be like that. but yeah, i think i just don't have the guts to be the bad guy.

but inspite of the bitterness and pain of growing up without him, im proud to say this,

HAPPY FATHER'S DAY MOM!

for she was the one who played the role of being the best dad in town.

HAPPY FATHERS DAY DAD!

for i owe my life to you. i love you just the same. i hope that you are safe and well.

and to my step dad, you are the best, HAPPY FATHER'S DAY to you.