'09

yeah, new year. new life. new haircut. i bet you guys wore something red last 31st? ako? nagpaputok ng kuwitis at sinturon ni judas. sabi kasi suwerte. but no matter how many belts we try to light up this year, it's what we do that makes us lucky. pero meron nga bang suwerte? meron nga rin bang malas?

looking back, 2008 has been very challenging for me. para rin sa sambayanang Pilipino. pumanaw ang kaibigan ko, ganun din si Daboy at Marky. tumaas ng sobra ang presyo ng alak, este ng bigas at gasolina. napromote ako. lumubog ang barko. nakapag travel kami nila mama sa SG at KL, naghiwalay si Dingdong at Karylle, at kung anu't ano pa. but still, God made me realize that there is a lot more reasons for me to be happy.

2009 is a brand new year for us. parang bagong sapatos. yung amoy kahon pa. makinis ang swelas, makintab. walang galos. it's up to us when are we going to wear it and where we will go. we can choose the bumpy road, pwede rin yung me aspalto. depende saatin kung pano natin palalawigin ang paglalakbay natin sa dadating na taon, ang importante ay kasama natin Siya. and everything will be allright.

i have thoughts on changing some of my habits this year. like loosing weight, quitting on smoking, and all that jazz. but since thoughts lang naman yun, wala lang. naisip ko lang.

hehe.

but whatever we do, let's just remember that what we choose is who we are. so let's all stay real and stay happy.

cheers!

End Of Shit... este Shift.

naalala ko nung ako ay estudyante pa lamang. maaga ako dapat gumising para mag-ayos. mabagal daw kasi ako kumilos. sabi ng mama ko, madalas, mas marami pa akong paikot-ikot. aksaya sa oras. kaya kung 7:00 ang pasok ko, kailangan, mga 5:00 gising na ako.

kahit na nung nagtatrabaho na ko, madalas kulang ang tulog ko. malayo kasi ang Cavite sa Ortigas, so kailangan mag laan ng 3 hours sa byahe. minsan dalawang oras lang pag walang trapik sa baclaran. kaya kumusta naman diba? di bale ng kulang ang tulog ko.

anu pa ba ang pinakamasarap na motivation sa trabaho o sa eskuwelahan kapag pumasok ka ng bangag, hilo, antok, gutom, tigang, o kaya e may LBM?

uwian.
log-out.
end of shit... este shift.
krrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrng! (okay, tunog ng bell sa school para di naman korni)

sa nakararami, ang pag-uwi ay nangangahulugan ng pagkatalo o pagsuko. di ba kapag may kaaway tayo at medyo nabugbog ng kaunti, diretso ang uwi para magsumbong, magpalit ng damit at magdala ng baril para gumanti o di kaya ay magtago.

madalas ko marinig sa tuksuhan ang "uwi ka na!" kapag medyo tagilid na ang kalaban. ayun, ang talunan, mangingilid na ang luha at maglalakad na pabalik sa kanyang bahay. isang pag-amin sa kanyang pagkatalo.

pero hindi ako ganun.

napakasarap para sa akin ang pakiramdam ng uuwi ka na. kahit mainit, umuulan, at trapik pa yan, ok lang. may ngiti sa labi. may galak sa puso. may lukso ng dugo. madalas nga akong tanungin ng mga kaibigan ko kung ano bang meron sa bahay namin. palagi kasi akong excited umuwi. laging nagmamadali. parang laging may taksing waiting.

kaya naman nagagalak ako ng bonggang bongga dahil sa lunes, UUWI NA AKO!
hindi ko alam kung babalik pa ako DITO.

pero ang alam ko, sa aking pagbalik sa lugar na kung saan, marami ang natutunan ko, HANDA na ako.

salamat sa kutson at unan na nakaniig ko sa magdamag sa loob ng dalawang buwan. hindi man makapal ang kutson, may init na kumakapit sa tuwing dadapa, tatagilid at titihaya ako sa gabi. hindi man malambot ang unan, naghatid ito ng wagas na ligaya sa tuwing dadantayan at aakapin ko ito sa magdamag. syempre, hello din sa kumot na kulay dilaw. wala lang. salamat sa pag-akap sa gabing maginaw.

salamat sa kusina na nagsilbing paborito kong lugar ng bahay na aking tinuluyan. hindi lang dahil sa literal na kahulugan. madalas kasi ako nakakapag-isip at nagmumunimuni habang nagliligpit ng pinagkainan.


salamat sa laptop na aking naging kaibigan sa hirap at ginhawa. paano nalang kaya ako kung wala ka?

at salamat sa mga kaibigan at kamag-anak na walang tigil na sumuporta. sa mga nanlibre sa Sentosa. sa mga nautangan ko ng pambili ng tasa. mabuhay! mabuhay!

at sa pagkakataong makilala ko Siya. ang pinakamagandang nangyari sa akin dito. ang pinakamasaya. ang pinakamahalaga.

maraming nagsasabi na karanasan ang magpapatibay at magtuturo sa atin kung pano lumaban sa hamon ng buhay, at yun din ang magtuturo sa atin kung pano ang tamang paghalik at pagyakap sa katotohanan na maari tayong manalo o matalo sa mga bagay na ating pinaghandaang laban.

at isa ito sa mga karanasang hindi ko malilimutan.

Merry Christmas!

napaka aga ng bating ito para sa buwan ng agosto. pero babatiin ko na kayong lahat ng maligayang pasko. hindi dahil gusto ko na ng regalo, ngunit gusto ko ibahagi sa inyo ang kaligayahang dulot ng diwa nito.

sa tingin ko ay maswerte ako dahil disyembre ang kaarawan ko. may handa man ako o wala, magaan ang loob ng bawat tao, kasi nga naman, magpapasko. kahit madalas may mga problema at intindihin, keri lang. pasko naman.

ito ang naisip kong isaksak sa kukote ko ngayon. dahil sa kabila ng lahat ng mga tinatamasa ko, aaminin ko na may mga oras na nalulungkot ako.

sabi sa church kanina, magdasal lang tayo ng taimtim at manampalataya na ibibigay nya ang lahat ng ito, matutupad lahat ang ating hiling. sabi nga, ask. and when you ask, believe that you will receive.

aaminin ko na hindi pa ako ganun katibay pagdating sa bagay na yon. bilang tao na mahina at marupok, may mga oras na nanghihina ako. nagdududa at natatakot. ibibigay nga ba nya? kailan? bakit ang tagal naman?

salamat na lang sa mga taong katulong ko sa pagpapatibay ng relasyon ko sa Kanya. sa tuwing nauupos ang dingas ng aking pananampalataya, pinahihiram nila ako... para sa isang tulad ko, mahirap patagalin ang baga ng pananampalataya. marami paring katanungan na unti-unti palang na nahahanapan ng kasagutan.

pero masaya ako dahil mas mahalaga pa pala sa kahit anong trabaho at oportunidad ang makukuha ko dito sa Singapore. ang magkaroon ng matibay na relasyon at pagkilala sa celebrant tuwing pasko.

kaya nais ko hiramin ang pakiramdam na pinakahihintay ko sa buong taon. dahil sa paraang ito, sumasaya ang nalulungkot kong puso.

Giyera Patani

may mga pagkakataon na hindi pa man tapos ang laban, iniisip kong liamado na ako. kayabangan man ang tawag dun, pero malaking tulong yun sa bawat taong humaharap sa giyera ng buhay. kung minsan, kapag walang naniniwala sayo, kapag wala kang kakampi at wala kang kasama, walang ibang tutulong sayo kundi ang sarili mo. sino pa ba ang aasahan mong magdadala ng pompoms at mag chicheer sayo? di ikaw rin mismo diba?

hindi ako mabilis sumuko. kung sa patibayan na lang, may ilalaban naman ako. kahit minsan alam kong dehado ang kakayanan ko, gagawa ako ng paraan para manalo. hindi para sa sarili ko kundi para sa mga taong umaasa at sumusuporta sa bawat pakikipagtunggali ko.

"there are times that i think im a failure. after all, i aint got no reason to cheer. life is not easy, i know. and the more i convince myself that everything is fine, things are getting worse"

magaling nga siguro akong magtago ng sariling emosyon dahil kung hindi tayo lubusang magkakilala at sasabihin ko sayong malungkot ako, tiyak pagtatawanan mo lang ako. aasahan kong hindi ka maniniwala. maiintindihan ko, kasi kahit ako mismo, naitatago ko sa sarili ko ang mga kalungkutan ko.

pero sa mga pagkakataong tahimik at nag iisa ako. dun dumadaloy ang dugo galing sa tama ng bala ng pagkatalo. kahit anong pahid. kahit anong tapal, sumusulak ang katotohanang nangangailangan din ako ng pansin. ng tulong. ng pag-intindi.

"i need to value all the memories and hardships of being far from my comfort zone. "

masarap sa pakiramdam ang nakakapagpasaya ka ng kaibigan. nakakatulong sa pamilya. nakakapagpangiti ng kasama. nagdadala ng ligaya. hindi ko kailanman ipagpapalit ang lasa ng pakiramdam ng mga yun kesa sa timpla ng kahit anong materyal na bagay.

kahit minsan tinatanong ko ang aking sarili, ako kaya? kelan kaya may magpapatawa at magpapangiti saakin?

hindi ko alam kung kailan pero alam kong meron.
hindi ko alam kung sino.
lalong hindi ko alam kung ano.

basta hindi ako dapat matakot dahil sa laban kong ito, alam ko na matibay at malakas ang sandata ko. Siya ang kalasag ko. kailangan ko lang lakasan ang kapit at tibayan ang tiwala na Siya ang higit na may alam at may kaya ng lahat.

sa iyo, salamat dahil pinag aaksayahan mo ako ng oras at panahon. salamat dahil malaking bagay ito para saakin. ikaw ay isa sa mga hindi umiwan at tumalikod saakin. nagsilbi kang gasang pangtapal sa sugat ng pagbagsak at pangungulila. salamat at mabuhay ka!

matalo man ako, haharapin ko ito ng nakangiti at taas ang noo. dahil hindi medalya ang tunay na premyo. kundi ang karanasang nagpatibay sa aking pagkatao.

"masarap isipin na pagtapos ng bagyo, may mainit na sopas na naghihintay sayo."

Audition Galore

para mas dramatic, play mo lang, kung ayaw mo naman, di wag...

7:40 ng umaga.

nagising ako hindi sa tunog ng alarm ko kundi sa banayad na haplos ng mga paa ng ipis sa aking binti. titili na sana ako ng maalala ko na me mga kasama pala ako sa kwarto. nakakahiya. sa sobrang kabuwisitan ko, hinanap ko ang mayuming ipis para pasalamatan narin siya dahil ng tignan ko ang cellphone ko, eh nakasilent mode. di kundi dahil sa kanya, purnada na ang audition ko.

7:46 umaga pa rin.

kakatapos ko lang makipag usap kay God. nag pasalamat ako sa isang araw na sisimulan ko ngayon. nanghingi na rin ako ng guidance, wisdom, at pamasahe. biro lang syempre. matapos ko i-on ang heater. naligo na ako. nag shampoo, sabon, conditioner at nag shave... ng bigote. hihihi.

8:10 tanghali na to sa mama ko.

mabuti na lang at mabilis ako mamalantsa at magbihis. pagkatapos ko mag lagay ng false eyelashes at check-eye, kinulot ko na ang buhok ko at nag blower ng bangs. ayan. isputing na isputing na ako. pwedeng pwede na. ready na kung baga.

9:15 exagg naman kung sasabihin kong hapon na.

nasa Bradell station na ko. nag aabang ng train. sabi sa monitor, yung train daw papunta ng Marina Bay ay dadating sa loob ng 2 minutes.

9:17 whoa! hindi late ang train.

hindi ako umupo kahit na maluwag. sanay kasi ako sa mrt sa pinas. yung tipong kailangan mo makipag sagupaan sa mga taong sasalubungin ka papasok sa loob. helloe? pwede naman palabasin muna yung nasa loob bago pumasok diba?. habang nag eemote ako sa loob ng train na aabutin ng 30 minutes na byahe, pinakinggan ko yung kantang ito (yung pinapa-play ko kanina kung gusto mo ng drama effect.) marami akong naisip. tulad ng buhay ko dito sa Singapore. kung anu ba ang buhay ko kung sakaling hindi ako nakipagsapalaran dito. kung kamusta na kaya sila mama, ate at mga pamangkin ko. kung gumigimik pa ba yung mga bff's ko sa pinas. kung ano ang mangyayari sa audition ko. kung ano kaya ang ulam ko mamaya.

9:40 20minutes bago ang call time. thanks LVN sa training on how to be professional.

ng marating ko yung building ng kumpanyang pag aauditionan ko, syempre dumaan ako sa mga security measures. nag iwan ako ng i.d., may manaka nakang tanungan portion sa mga guard. yung isa tinanong ako kung ano daw ba ang meryendang ibebenta ko. nagpapareserve ng lumpiang toge at maruya.

ako: squeeeze me??

at pagdating ko sa lobby. pinaupo ako ng balingkinitang receptionist. medyo hawig siya kay Sanchai. tapos kaboses ni Cher. pero matindi ang Chinese accent nya. nagkaintindihan naman kami matapos ko itanong ng apat na ulit yung instructions nya.

Sanchai look-a-like: plisidawnenweyfoweiwei.shiwibehiinamome
ako: ?(inamo? minura akooooh?)yes?
Sanchai look-a-like: plisidawnenweyfoweiwei.shiwibehiinamome
ako: pardon?
Sanchai look-a-like: plisidawnenweyfoweiwei.shiwibehiinamome
ako: sorry?
Sanchai look-a-like: plisidawnenweyfoweiwei.shiwibehiinamome (inis na ng konti)
ako: aahh arite! thanks! (amputa!)

*please sit down and wait for Wei Wei, She will be here in a moment

yun naman pala ang nais sabihin ng chekwa. akala ko naman minura na ako. todo smile naman sya ng maintindihan ko yung sinabi nya after 4 times. para lang syang nag tounge-twister.

10:20 hmmmf ano na ang "inamome" (in a moment) ni Wei Wei? tagal.

pinapasok nya ako sa isang cubicle at doon naganap ang audition. tinanong nya ako kung anong masasabi ko sa buong 3 years ko sa showbiz. talak talak naman ako about how i started, kung ano ano ang mga roles na ginampanan ko, mga awards na nakuha ko at kung anik anik pa. kinumusta din nya ang mga leading man ko at kung paano ako makipagtrabaho sa kanila. kung may kuntrata ba daw ako sa Star Cinema o pwede akong gumawa ng pelikula sa iba. kung pwede daw ba ako sa drama, comedy, horror, action o host ng noontime show. syempre nagpakitang gilas ako at kung ano-anong kemedu ang pinag gagawa at pinag sasasabi ko.

mukha naman agree sya at natuwa sa sagot ko kahit may mga pagkakataon na nag bubuckle ako sa mga dinideliver kong lines. sabi nya tatawagan daw nila ako within two weeks kung successful ang audition.

10:55 clueless naman ako dun.

"am i in? or out?" itatanong ko sana. kaso baka duraan ako sa mukha kaya tumahimik na lang ako. di ko alam kung ano ang verdict. kung ano ang hatol ng sambayanan. kung ano ang boto ng publiko. sa kalituhan ko, tinawagan ko ang isa ko pang kaibigan na pasok na sa kumpanyang ito.

nasanay din kasi ako saatin na one day process. yung pag gusto ka nila, paghihintayin ka mula alas 8 ng umaga hanggang alas 3 ng hapon para sa 2nd interview. syempre hindi ka makakain sa pag aanticipate. tapos mga 9 ng gabi yung job offer. dava? ambilis? perfect!

sabi naman ni Mayora, ganun daw talaga dito. minsan inaabot ng months bago ka tawagan at sabihing pasok ka sa casting. na may role ka. pero subjected parin yung approval kay direk (MINISTRY OF MANPOWER) minsan kahit pasok ka na sa producer, kapag di pumayag si direk, ligwak ang career mo. mahirap naman kumuha ng manager dahil sa unang limang buwang talent fee mo, sakanila lahat. hindi uso ang one day application. mag shoshortlist muna sila ng mga applicants, then kapag outstanding ang audition mo, star ka!

nakahinga naman ako ng maluwag ng sinabi nya na wag akong mag alala dahil ganun talaga ang hiring process dito. hindi katulad ng saatin jan. sabi pa ni Mayora, ganun in yung naging experience nya.

11:40 tanghali na nga.

pagkatapos ko mag retouch at pumirma sa mangilan-ngilan na nagpapaauthograph, dumirecho na ko sa mrt station. umaasa na magkakaroon na ako ng big break sa bansang ito. matutupad na ang panalangin ko. mag kakaroon na ako ng exposure dito. with my faith and courage, alam ko makukuha ko na ito. well, sana. alam ko naman na ipagdadasal ako ng mga Vilmanians, Sharonians, Noranians at Lot-Lot and friends fans club.

"seek and you shall find, ask and you will be given, knock and the door will be opened"

Pause. Watch. Reflect.

...it moved me. it made me realize a lot of things. it made me cry. it made me feel loved. it made me feel blessed..


the "skit" version


the original version (By: LifeHouse)

"the only thing that stands between a person and what they want in life is the will to try it and the faith to believe it is possible."

In HIS Time

isang gabi, naisip kong makelam ng blog ng may blog, sabi ko, bakit hindi ko basahin yung kay Gasoline Boy. tutal naman e mahal na ang gasolina saatin, makikibalita sana ko kong magkano na ang diesel. nabasa ko yung post nya, yung Gaya ng Dati, at nakapag comment ako.

"nakakarelate naman ako sa naikwento mo.kagaya mo, naghahanap din ako ng trabaho dito sa sg.
kaya mahirap,kasi pinoy. hindi marunong mag mandarin. at least hindi tayo mabaho. hehe. nararamdaman ko kung pano ang maiwan sa bahay ng buong maghapon. magsasawa ka talaga sa cable tv, pinoy tv at TFC. pati youtube at friendster,pagsasawaan mo talaga. nakakaloka pa yung mga employers. isnabera. hmf! naalala ko tuloy yung sinabi ni Tita Detch. "basta basta kasing nag empake at nagpunta sa Singapore. nung dumating, si God ang sinisisi kung bakit walang trabaho." napaisip tuloy ako. tama. hindi manlang ako nakapag pray bago umalis. di ko manlang natanong kung para sakin ba ito.at nakilala ko nga ulit si God. magkakatrabaho ka. at ako. pati sila. ibibigay yun ni God. in his time.for the meantime, mag swimming ka muna jan. ako naman mag lulucky plaza. haha :)"

mahirap nga maiwan sa bahay. yung tipong lahat ng tao busy. maagang magigising para maligo at mag prepare sa pagpasok sa trabaho. minsan nasasabi nila yung problema nila sa trabaho. ako naman napapaisip. kelan ko kaya poproblemahin yung problema ko sa trabaho?

sa isang buwan kong tinagal dito. wala akong araw na pinalalampas sa paghahanap ng trabaho. sa mga interviews ko naman, heavy bibo rin ako. pero sa tuwing uuwi ako, malungkot isipin na qualified daw ako. kaso na-reach na nila yung quota ng foreigners na pwedeng i-hire ng kumpanya. kaazar diba?

nakakasawa ang palabas sa LCD TV dito. (kahit na sa palengke me mga LCD TV dito. susyal!) kahit may TFC ka, mahohomesick ka paren. may swimming pool nga pero masarap maligo kung may nagiihaw ng liempo sa tabi. kung may nag-iinuman sa kabila, at kung worried ka na baka may umiihi sa pool.

kahit anong luto ko ng adobo dito, lasang Singapore paren. ewan ko ba kung bakit hindi ko mahuli yung lasa ng niluluto ko nun sa Cavite. kahit marami ng pinoy sa paligid, parang iba paren. naluluha tuloy ako tuwing gabi. pano ba naman alas nueve ng gabi ang wowowee.

dumarating sa punto na wala akong makausap. nakakabingi ang katahimikan. parang walang kasing-haba ang oras...

hanggang nakilala ko si God. ulit. alam ko na matagal na nya kong binabantayan. minsan siguro natatawa sya sakin dahil sa mga desisyon ko, tuwing palpak ko lang siya kinukunsulta. pero alam ko mahal nya ko. nararamdaman ko.

tama si Tita Detch nung minsang mag bible study kami, sabi nya:

"pupunta ng Singapore, mag eempake, akala mo hawak nya ang kanyang buhay, hindi manlang humingi ng tulog sa God, tapos pag dating dito, si God ang sinisisi kung bakit walang trabaho. tinanong ba natin Sya bago tayo umalis?"

sapul ako. parang sharp shooter ang bumaril. sakto. parang sinukat. kung sasagutin ko yung tanong, hindi. nagdasal man ako, para sa sarili ko lang. hindi ko Sya kinunsulta. akala ko madali ang lahat. akala ko maayos agad.

mali ako. sabi nga sa kanta ni Tito Gary, "Teach me to trust in you with all of my heart, and lean not on my own understanding..." kailangan nating ibigay lahat sa Kanya. at siya na ang bahala sa lahat.

natutunan ko yun. isuko lahat. ibigay ang manibela sa Kanya. tinuturuan din Niya ako maging matatag. maging patient.

hindi madaling makipagsapalaran sa ibang bansa. naiintindihan ko na ang dahilan kung bakit "Bagong Bayani" ang tawag sa kanila. maraming ituturo sa isang tao ang pangingibangbansa. marami pa akong malalaman at matututunan. marami pa Siyang ituturo at ibibigay saakin...

...In His Time.

Worthless

that's how i feel. panggulo. nuisance. walang halaga. looser.

emotera siguro akong matatawag, pero minsan hindi ko mapigil na maramdaman ito. para bang wala akong ka-kwenta kwenta. parang okey na nag eexist. ok lang ding hindi.

don't get me wrong. wala naman akong suicidal tendency. di rin naman ako psychotic. lalong di rin naman tardo. ewan...

minsan kahit tong pagba-blog ko, feeling ko walang saysay. korni yung mga post. minsan naman feeling ko non-sense mga topics ko. hayyy...

buti na lang at base naman sa reaksyon mo, kahit papano, appreciated ako.

patuloy ako sa paglakad...
...sa mundong walang tumatanggap.
...sa kalsadang mapanghusga.
...sa bangketa na mapang mata.

nakakapagod...

hanggang sa ako ay mapatid. mapilayan. napatingala.

andun si God.
naghihintay.
nagmamahal.
umuunawa.

naisip ko, bakit ba ako apektado sa pagtanggap ng mundo?
eh mahal na ko ng Dyos..