Giyera Patani

may mga pagkakataon na hindi pa man tapos ang laban, iniisip kong liamado na ako. kayabangan man ang tawag dun, pero malaking tulong yun sa bawat taong humaharap sa giyera ng buhay. kung minsan, kapag walang naniniwala sayo, kapag wala kang kakampi at wala kang kasama, walang ibang tutulong sayo kundi ang sarili mo. sino pa ba ang aasahan mong magdadala ng pompoms at mag chicheer sayo? di ikaw rin mismo diba?

hindi ako mabilis sumuko. kung sa patibayan na lang, may ilalaban naman ako. kahit minsan alam kong dehado ang kakayanan ko, gagawa ako ng paraan para manalo. hindi para sa sarili ko kundi para sa mga taong umaasa at sumusuporta sa bawat pakikipagtunggali ko.

"there are times that i think im a failure. after all, i aint got no reason to cheer. life is not easy, i know. and the more i convince myself that everything is fine, things are getting worse"

magaling nga siguro akong magtago ng sariling emosyon dahil kung hindi tayo lubusang magkakilala at sasabihin ko sayong malungkot ako, tiyak pagtatawanan mo lang ako. aasahan kong hindi ka maniniwala. maiintindihan ko, kasi kahit ako mismo, naitatago ko sa sarili ko ang mga kalungkutan ko.

pero sa mga pagkakataong tahimik at nag iisa ako. dun dumadaloy ang dugo galing sa tama ng bala ng pagkatalo. kahit anong pahid. kahit anong tapal, sumusulak ang katotohanang nangangailangan din ako ng pansin. ng tulong. ng pag-intindi.

"i need to value all the memories and hardships of being far from my comfort zone. "

masarap sa pakiramdam ang nakakapagpasaya ka ng kaibigan. nakakatulong sa pamilya. nakakapagpangiti ng kasama. nagdadala ng ligaya. hindi ko kailanman ipagpapalit ang lasa ng pakiramdam ng mga yun kesa sa timpla ng kahit anong materyal na bagay.

kahit minsan tinatanong ko ang aking sarili, ako kaya? kelan kaya may magpapatawa at magpapangiti saakin?

hindi ko alam kung kailan pero alam kong meron.
hindi ko alam kung sino.
lalong hindi ko alam kung ano.

basta hindi ako dapat matakot dahil sa laban kong ito, alam ko na matibay at malakas ang sandata ko. Siya ang kalasag ko. kailangan ko lang lakasan ang kapit at tibayan ang tiwala na Siya ang higit na may alam at may kaya ng lahat.

sa iyo, salamat dahil pinag aaksayahan mo ako ng oras at panahon. salamat dahil malaking bagay ito para saakin. ikaw ay isa sa mga hindi umiwan at tumalikod saakin. nagsilbi kang gasang pangtapal sa sugat ng pagbagsak at pangungulila. salamat at mabuhay ka!

matalo man ako, haharapin ko ito ng nakangiti at taas ang noo. dahil hindi medalya ang tunay na premyo. kundi ang karanasang nagpatibay sa aking pagkatao.

"masarap isipin na pagtapos ng bagyo, may mainit na sopas na naghihintay sayo."