Bagong Sulat: Juance Upon A Time...

naalala ko yung huling entry ko dito sa baba. bulok na ata. maagiw at makalat na. katulad ng mga pangyayaring naganap habang tumatakbo ang panahon at araw sa buhay ko. walang bago, lahat naman ay ordinaryo lang. paulit-ulit.

hindi ako mahilig pumunta sa mga amusement park, at lalong ayoko ng roller coaster. boring, pero hindi ako magbaabyad para pasirkusirkuhin lang ng bakal na yun. nakakatakot. ayoko mahilo at masuka pagbaba ko.

pero kung bakit yung mga bagay na ayaw mo ang palaging nagaabang at naghihintay na mangyari sayo?

isang umaga, nuong nakarang taon, habang nagdadaan ang aking bakas sa blogworld, natalisod ako sa isang forum na pumukaw sa interes ko. (lalim no?) kung ano man ang topic duon, hindi ko na maalala, pero ang natatandaan ko ay palagi akong bumabalik balik duon. hindi na siguro dahil sa kung ano ang usapan, kung hindi sa kung sino ang nakakausap ko.

may estudyante, nagtatrabaho, bata, matanda, pulis, pulitiko, artista (siguro) at magtataho. diverse. maopinyon. malaya ang usapan. walang bleeps. walang cut. walang magbabawal sa kung ano ang gusto mong sabihin.

maraming salita at kuro-kuro ang nabasa ko at naisip, may punto. matalino at pinag-isipan. ganun siguro talaga ang pinoy... (naks)

kaya naman pumukaw saakin ang pangalang patok na tawag sa mga pinoy...

itutuloy...

Train Of Thoughts

umuulan nanaman. nagkalat nanaman ang ihi ng mga daga. sabi nga ni bj at bogs, magkuwento ako, sige na nga.

mahaba nanaman ang pila kanina sa tren. kung bakit araw araw akong nasa istasyon, hindi ko maisipang mag stored value ticket. dati ginagawa ko yun. less hassle nga, walang pila. tsaka parang lamang ka sa iba. mauuna ka sa tren ng bonggang bongga!

kaso, madalas ako mawalan ng stored value. laging kung kelan taas noo na ako sa may turnstile, nawawala na yung ticket ko. ending pipila nanaman ako, at siyempre-- mapapagastos.

yung convenience ng may ipagmamalaki ka sa tuwing tatayo ka sa harap ng turnstile, ibang klaseng langit yun. habang nakikita mo silang nakapila at naiinitan, naiinip at nahuhuli sa oras ng pasok nila, at ikaw ay eto na. isang pasok lang ng card, malayang makakatakbo na patungo sa platform. makakaupo sa malamig na kahon ng tren. makakapagnilaynilay habang naghihintay umilaw ang nasa taas ng pintuan. whew.

heaven diba?

tapos makakapa mong walang ticket na magdudulot sayo ng kakaibang karimlan ng kasiyahan.

ang sakit. parang yung taong mahal mo. hero ng buhay mo. kapartner mo sa hirap at ginhawa.

na naglaho.
nangibang-bahay.
nangibang-buhay.

move on myk2ts, move on.

Untitled

after almost a month of hiding and hibernating in Forks, here i am. trying to make a comeback. parang si Pia Moran lang na nag comeback pero wala na ulit. mas maganda atang ihalintulad sa aking pagbabalik ang pagbabalik showbiz ni Lyka Ugarte.

sabado ngayon. matapos kong kumain ay plano ko maglaba. madami na kasi. wala naman akong labandera dahil ako mismo ang labandera sa bahay. masarap kasi tignan ang paikot-ikot na damit sa washing machine. habang patuloy na nagkakabuhol-buhol ang mga damit, halo-halong saloobin ang nalulunod sa aking kaisipan kasama ng Ariel Oxybleach.

sa katanungan ng marami, hindi dahil sa pag-ibig ang dahilan ng aking pansamantalang pananahimik. hindi lang siguro kinaya ng isang diwatang tulad ko ang mga bagay na kailangan gawin sa world ng mga mortal.

limang beses ko pinanood yung Twilight. adik na nga daw ako sabi ni Fjordz. para kasi saakin, the movie showcased how love can intervene into a two different persona. tao sa bampira. lalaki sa lalaki. aso sa pusa. bata sa matanda.

napansin nyo ba yung flag ng pinas dun sa pelikula? naku sige panuorin mo uli. sa cafeteria. nung pinakikilala isa-isa kay Bella ang mga Cullens.

speaking of which, congrats nga pala sa pagkapanalo ni Pacman. iba talaga ang kamao ng pinoy. may lambing sa bawat suntok. saludo ang isangkilongbigas sa iyo Manny!

lubusan ding nakikiramay ang inyong lingkod sa lahat ng naulila ni Marky Cielo. anupaman ang dahilan ng kung anu ang kinamatay ng aktor, ipaubaya na lang natin sa pamilya ang kapayapaan ng kaisipan at wag na sanang intrigahin pa. in ngayon ang turtle neck kaya walang pakelamanan.

ang sarap dumaldal. marami pa akong itatalak. sa ngayon, hayaan mo muna akong magpasalamat sa iyo sa pagunawa at pag tanggap.

mabuhay kayong lahat!

Anik-Anik

september 18th ang hire date ko sa panibagong trabahong pinasok ko dito sa Pilipinas. hindi naging madali para saakin na ipagpaliban ang mga oportunidad sa ibang-bansa. pero ang makasama ang aking pamilya at mga kaibigan ay isa sa pangunahing dahilan kung bakit napa oo ako agad ng tanungin ako kung magtatagal ako dito sa aking tinubuang lupa.

hindi madali para saakin ang mag effort nanaman sa pagbyahe mula bundok ng Cavite hanggang sa kapatagan. may mga oras na hindi na ako sanay kung magkano ba ang pamasahe dahil sa hindi naman talaga ko naglalalabas ng kulungan ko. parati lang ako sa loob kaya naman nagulat ako ng manghingi ng dagdag ang driver dahil kulang daw ang pamasahe na binayad ko.

kakaiba ang pinasukan kong kumpanya at sa sobrang kakaiba nito, hindi kami (empleyado) pwede magkwento ng kahit anong tungkol dito. (hmmm?)

pero hindi ko mapipigilang ikuwento ang mga kakaputok-ugat na bagong katrabaho ko.

wala naman akong matigas na tinapay sa kahit na sino. pinababayaan ko lang ding umarangkada ang mga taong harurot. katwiran ko nga, kung yan ang makakapagpatigas ng titi mo, di go! i can always act stupid in front of a stupid who acts like a genius.

mabuti na lang at maraming mababait na nilalang, naisalba ang pagkabuwiset ng eyeliner ko.

nakakamiss din ang blogging. nakabalik narin ako sa wakas.

sa mga walang sawa na bumisita sa mga panahong nasa fitting room ako at nagbibihis, salamat. maraming maraming salamat.

sa mga nangumusta at natuwa sa bagong look ng aking balur, mabuhay kayo!

sa mga napangitan at hindi masyadong nagandahan, pasensya na po, ito lang ang nakayanan ko.

sa Iyo, salamat sa suporta at pagbibigay inspirasyon. patawad sa mga dadating na kasalanang magagawa ko.

kay Lord, thanks at maganda ang schedule ko :) lakas ko talaga sa Iyo :)

bukas, pramis, may kuwento ako.