Ang Pakikipagkaibigan ng Isang Kilong Bigas

wala akong kwentang kaibigan.
maingay kasi ako.
madaldal.
yung tipong kukulitin kita ng todo.
wala akong pakialam sa iniisip mo.
basta gusto ko,
kakausapin kita ng tungkol sa kahit ano.
palahingi din ako.
kasi sanay na ako sayo.
makulit din ako.
papatawanin kita kahit seryoso ka.
kahit antok ka.
lalo na kung galit ka.
di man ako sumama sa lakad mo.
"ingat" ang itetext ko sayo.
wala akong pakialam kung tama ka o mali.
basta inaway ka, kaaway ko na rin yun.
madalas man ako magpalibre, ok lang yun,
babayaran ko ren naman diba?
kahit sa anong paraan.
kahit sa pagmamahal.
kaya naman sana.
kung may mali ako.
sabihin mo.
masakit man ito, mas appreciated ko.
kesa pagusapan nyo ko ng nakatalikod.
o kaya paglihiman ng sikreto.
nakangiti man ako.
pero sa totoo, nasasaktan ako.

Purple Is The Color Of The Energy

as a citizen of the nation, i am excited to watch the State Of The Nation Address or SONA earlier this afternoon. as the heavy rain pours at 4pm, President Gloria Macapagal-Arroyo stated her blow-by-blow report about our country's current state. she discussed about how her term improved the tax implementation, healthcare and education system. also, more roads and housing policies were designed to assist and help our people.

but what makes me entertained was her flabbergasting statements which made me, along with my pet clap our hands (and paws) flamboyantly...

being a president is not an easy task, same as being a leader. our country's success has to be a collective effort not only from the government alone, but from the people too. we have to be a follower and a leader ourselves to be a part of the system.

thing is, we tend to become a commentator sometimes. just words and pure criticisms,without even trying to play our part. i just wish and pray that the next generation can watch their president's SONA without having to worry about the traffic due to the mass demonstration along the venue of the said event.

but i guess, i have to be careful on what i wish for.

Primitive

life can be boring when you don't have the gadget to be in the loop. thanks for the undying support of my friends. they keep me updated and they are supportive when i have to be a parasite in the world of texting technology. i admit, i am a text addict. i can't stand an hour without browsing anything in my portable mobile phone. but it's been weeks now. and yes. i am surviving. can't tell how long though. but it makes me realize a lot of things. punctuality is really the best attitude to exude in times like this. and it's hard. right?

i am totally blaming my being cellphoneless individual when i watched the half -blood prince alone. i don't really know the reason behind but i know it's just a part of me being bitter and all.

i miss all, i mean ALL of the people listed in my phonebook. now is the time that i realize how important it is to take time and send a simple message to everyone. i feel like im sooo out of the world na tuloy..

but life has it's way of making things possible and i know, i can make it. with or without a cellphone.

(moving on is easy, i know.. malapit na talaga to... text you all soon)

Rest Well, But Not In Peace, Thieves.

ninakaw ang cellphone ko.

badtrip diba?

kaya naisip ko nalang na ipagdasal ang limang kalalakihan at isang babaeng nagtulong tulong para ako ay lansihin at agawan ng gamit.

mabuti nalang at telepono ko lang ang nakuha.

wala ng iba.

mas masakit kung yung wallet ko. o kung sinaktan nila ako.

kikitain ko den yun.
mapapalitan.

masakit nga lang sa bulsa.
pero atleast hindi ako ang magdudusa.

naniniwala ako na kung saan ka nabubuhay ay doon ka rin mamamatay.

hindi ko gustong isisi sa kahirapan ang nangyari. hindi kahirapan ang ugat ng krimen. maraming mahihirap at minsa'y pati may mga kapansanan ang pinipilit mabuhay ng marangal. magtrabaho at kumita ng tapat. kaya kung kaya nila, mas lalong kaya ng mga magnanakaw.

malalakas at malalaki sila pero hindi nila ginagamit sa tamang paraan.

nakakapagtaka lang kung pano nila napapakain ng galing sa nakaw ang pamilya nila.

NAKAKAAWA.

Bahay, Bahay, Pano Ka Ginawa?

labing isang taon na nakakaraan, hindi ko manlang ninais na matira sa lugar na ito. malamok, maingay dahil sa kuliglig, madilim, maalikabok, mainit, malayo, mabuhangin, ma-ulap, mapuno, matalahib, malubak at kung ano ano pang maiisip mo na hindi mo na dapat pang isipin ng isang labing tatlong taong gulang na tao.

lumaki akong sa siyudad namamalagi. sanay sa daloy ng buhay sa kamaynilaan, bagama't hindi ganun karangya, masasabi kong maayos ang mga lugar at bahay na aming kinalagakan. salamat sa pagpupursige ni inay at hindi namin pinroblema ang karaniwang alalahanin ng bawat pinoy na pamilya: ang maayos na tirahan.

sikat na sikat sa mga patalastas sa telibisyon ang mga nangungunang pulitiko pagdating sa pangangampanya. (hindi ko alam kung pati sa gawa, kung sila ay nangunguna) nakakatuwa isipin na lahat sana ng maralitang kababayan ay maambunan ng grasya ng libreng pabahay mula sa gobyernong ating pinaglilinkuran (bagaman, dapat ay kabaligtaran) upang maginhawahan ang bawat isa. sabi nga nila, di bale ng magdildil ng asin, basta may sariling bahay...

tama nga naman. kaya ako, ngayong nagkabahay, eto, pinalalago at pinaayos.

... hindi pala, talaga palang kailangan na ayusin dahil sa:

• anay
• bukbok
• sirang kisame
• sirang bubong
• sirang wiring ng koryente
• sirang ayos ng bahay
• sira ulo ako
• sira ulo ka rin!

yung huling dalawang bullets ay pawang biro lamang.

kaya naman agad akong humingi ng tulong sa mga kinauukulan, itago natin sa pangalang INAY, nakapag pahanap kami ng isang magaling na arkitekto at whoala! tinibag ang mapayapang tirahan ng mga anay sa aming kabahayan dahil hindi kami tumatanggap ng boarders na mahilig sa kahoy. isa pa, kailangan na talagang ipaayos ang ilang bahagi ng lahat ng bahagi ng bahay... kaya kontik baluktot at higpit ng belt para maisakatuparan ang pagbabago!

narito ang ibang mga larawang nakalap ng inyong imbestigador:

maalikabok at maputik sa ngayon... ipapakita ko ang finish product ng aking kuwento sa susunod na mga panahon.

Father's Day Rants

i don't have the guts to tell some good stuff about my dad. im not the right person to describe him as the best dad or the greatest father ever. he isn't bad, don't get me wrong. it's just that my dad and i are truly apart since the day i knew how the world works. i can't say he abandoned me like the way my mom used to say. he was just not there when times get rough. or should i say when i or we need him the most. i can't blame him for being a good father to his legits. and i don't want to play as the villain by getting their superdad away from them. im too young to be like that. but yeah, i think i just don't have the guts to be the bad guy.

but inspite of the bitterness and pain of growing up without him, im proud to say this,

HAPPY FATHER'S DAY MOM!

for she was the one who played the role of being the best dad in town.

HAPPY FATHERS DAY DAD!

for i owe my life to you. i love you just the same. i hope that you are safe and well.

and to my step dad, you are the best, HAPPY FATHER'S DAY to you.

Punlay Ni Tatay (Alay Sa Aking Fudra)

medyo close ako kay mama. lumaki akong palaging nakabuntot sakanya kaya naman sa tuwing kuwentuhan tungkol sa mga magulang, siyempre bida si mama. siya ang madalas kong isabak sa pataasan ng ihi pagdating sa kung sino ang pinakamabait na ina. siyempre walang papatalo diba?

hindi dahil sa galit ako sa tatay ko o galit siya saakin. walang ganun. hindi lang siguro dinulot ng tadhana na magkaroon ng panahon at pagkakataon na magkaroon kami ng eksena sa buhay para masabing close kami.

noong bata pa ako, naalala ko na ginagawa naman ng tatay ko ang kung ano ang dapat gawin ng isang ama para sa kanyang mga anak at asawa. pero hindi sapat iyon dahil alam kong may problema sila ni mama bago pa man ako ipanganak. kung ano man yon, kagaya rin ng mga problemang napanood niyo sa pelikula ni Vilma, Maricel, Sharon at Nora.

pero ngayong hunyo, alam kong araw ng mga tatay. bagaman wala akong maikuwentong kahit anong masaya o malungkot dahil tila estranghero kami sa isa't isa ng tatay ko, nais ko sanang handugan ng pagpupugay ang taong pinanggalingan ng punlay na bumubuo ng aking pagkatao.

maligayang araw ng mga fudra, ama.

para sa mga na touched, panoorin nyo ito. make sure may baon kayong panyo...